All the demenour of princely astate,
To be our Kyng, of God preordinate.”[53]
The Speculum Principis has perished: we are unable to determine whether it was the same work as that entitled Methodos Skeltonidis laureati, sc. Præcepta quædam moralia Henrico principi, postea Henr. viii, missa. Dat. apud Eltham A.D. MDI., which in Tanner’s days[54] was extant (mutilated at the beginning) among the MSS. in the Lincoln-Cathedral Library, but which (like the Latin verses mentioned in a preceding page) has since been allowed to wander away from that ill-guarded collection.
When Prince Henry was a boy of nine years old, Erasmus dedicated to him an ode De Laudibus Britanniæ, Regisque Henrici Septimi ac Regiorum Liberorum. The Dedication contains the following memorable encomium on Skelton; “Et hæc quidem interea tamquam ludicra munuscula tuæ pueritiæ dicavimus, uberiora largituri ubi tua virtus una cum ætate accrescens uberiorem carminum materiam suppeditabit. Ad quod equidem te adhortarer, nisi et ipse jamdudum sponte tua velis remisque (ut aiunt) eo tenderes, et domi haberes Skeltonum, unum Britannicarum literarum lumen ac decus, qui tua studia possit, non solum accendere, sed etiam consummare;” and in the Ode are these lines;
“Jam puer Henricus, genitoris nomine lætus,
Monstrante fonteis vate Skeltono sacros,
Palladias teneris meditatur ab unguibus arteis.”[55]
The circumstances which led to the production of this Ode are related by Erasmus in the following curious passage: “Is erat labor tridui, et tamen labor, quod jam annos aliquot nec legeram nec scripseram ullum carmen. Id partim pudor a nobis extorsit, partim dolor. Pertraxerat me Thomas Morus,[56] qui tum me in prædio Montjoii[57] agentem inviserat, ut animi causa in proximum vicum[58] expatiaremur. Nam illic educabantur omnes liberi regii, uno Arcturo excepto, qui tum erat natu maximus. Ubi ventum est in aulam, convenit tota pompa, non solum domus illius, verum etiam Montjoiicæ. Stabat in medio Henricus annos natus novem, jam tum indolem quandam regiam præ se ferens, h. e. animi celsitudinem cum singulari quadam humanitate conjunctam. A dextris erat Margareta, undecim ferme annos nata, quæ post nupsit Jacobo Scotorum Regi. A sinistris, Maria lusitans, annos nata quatuor. Nam Edmondus adhuc infans, in ulnis gestabatur. Morus cum Arnoldo sodali salutato puero Henrico, quo rege nunc floret Britannia, nescio quid scriptorum obtulit. Ego, quoniam hujusmodi nihil expectabam, nihil habens quod exhiberem, pollicitus sum aliquo pacto meum erga ipsum studium aliquando declaraturum. Interim subirascebar Moro, quod non præmonuisset; et eo magis, quod puer Epistolio inter prandendum ad me misso, meum calamum provocaret. Abii domum, ac vel invitis Musis, cum quibus jam longum fuerat divortium, Carmen intra triduum absolvi. Sic et ultus sum dolorem meum, et pudorem sarsi.”[59]