Byw yn o dawel a’u plant yn blodeuo;
Dwyn bywyd mor ddewis wrth drin yr hen ddaear,
A Brenhin y Saeson, neu gynt yr hen Sesar.
Can’s nid wyf i’n meddwl mae golud a moddion
Sy’n gwneuthur dedwyddwch, dyweden hwy wedo’n;
Mae gofid i’r dynion, sy’n byw mewn sidanau,
Gwir mae’r byd hawsaf yw byw heb ddim eisiau.
‘Roedd Brenhin mawr Lloegr a’i wraig yn alluog,
A chig yn eu crochan, ond eto’n byw’n ‘ysgrechog;
Pe cawsai y dwliaid y gaib yn eu dwylo,