do ẹrschrē si [nāch unkrefte] daȥ al diu kemenāte erdōȥ.

Dō sprach daȥ gesinde: ‘waȥ ob eȥ ist ein gast?’

daȥ bluot ir ūȥ dem munde von herzen jāmer brast.

dō sprach si ‘eȥ ist Sīfrit, der mīn vil lieber man:

eȥ hāt gerāten Prünhilt, daȥ eȥ hat Hagene getān.’

Diu vrouwe [bat sich wīsen] dā si den helt vant.

si huop sīn schœne houbet mit ir vil wīȥen hant.

swie rōt eȥ was von bluote, si het in schiere erkant.

dō lac vil jæmerlīche der helt von Nibelunge lant.

Dō rief vil trūreclīche diu küneginne milt: