Eight writers tell this grim story very briefly—seven of them in almost identical words—differing only as to the number of the victims. A ninth—Falkes—has a longer and more elaborate version.
(1) “In crastino autem, cum omnes vulnerati et plagis lethiferis afflicti exiissent et ad presentiam regis adducti fuissent, addicti sunt ad suspendium universi; suspensi sunt itaque, inter milites et servientes, qui propter superbiam suam quam regi ostenderant in obsidione jam finita non potuerunt misericordiam impetrare.” Here, in the only two known MSS. of his history (Douce ccvii. and Cott. Otho B. v.), Roger of Wendover’s sentence ends. Obviously it is incomplete, and was meant to have been completed by the addition of a number; but the omission appears to have been an oversight in the original text, for in neither of the extant copies is there any blank between “impetrare” and the first word of the next sentence, “Henricus.” The addition “[viginti quatuor]” in the printed editions (Coxe, vol. iv. p. 98; Howlett, vol. ii. p. 281) is derived from Matthew Paris.
(2) Matthew Paris in his Chronica Majora (vol. iii. p. 87) copies Roger exactly; but opposite “impetrare” he has written in one margin of his MS. “viginti quatuor,” and in the other margin “dub. de numero” ([ib.], note 1). In the Historia Anglorum (vol. ii. pp. 264, 265) he says: “Suspensi sunt itaque inter milites et servientes circiter xxiiiiᵒʳ.” In both works he adds: “Tamen, multiplicatis intercessoribus et intervenientibus quibusdam rationibus excusatoriis, pepercit rex tribus, qui tamen propter regis jusjurandum salvandum laqueati a terra suspensi sunt, sed non usque ad mortem.”
(3) “Capto igitur castro, in Assumptione Beatae Virginis Mariae fere omnes in eo repertos, tam milites quam servientes, vita privavit sententia ignominiosa. Nam jussu regio circiter lxxxᵃ in patibulis sunt suspensi.” W. Cov., vol. ii. p. 254.
(4) “Mane vero sequenti, ante tribunal regis exhibiti, et per episcopos ab excommunicatione absoluti, ad mandatum regis et justitiarii sui suspensi sunt in patibulis octoginta et plures. Tres vero ad preces principum rex indulsit Templariis, ut in habito suo in Terra Sancta Domino militarent.” Ann. Dunst., p. 88.
(5) “Repertos in eodem castro, non considerata cujusquam generositate, usque ad octoginta duos et amplius digno condempnavit suspendio [rex].” Contin. Gerv. Cant., vol. ii. p. 114.
(6) “In patibulis suspenduntur tam milites quam servientes, die Assumptionis Beatae Mariae Virginis, numero octoginta tres.” R. Coggeshall, p. 207.
(7) “Omnes fere qui sponte ingressi in castello inventi sunt suspensi sunt in patibulis, in die videlicet Assumptionis Beatae Mariae, homines circiter octoginta.” Ann. Wav., a. 1224.
(8) “Suspensi sunt xiv milites.” T. Wykes, a. 1220.
(9) “Milites in manu domini regis et misericordia archiepiscopi et episcoporum se devotissime offerentes, sub tutela ecclesiae sicut crucesignati, et quia sub appellationis ad vos” (the Pope) “factae credebant defendi subsidio, in exercitum de castro prodierunt. Quibus in die Assumptionis dato cum ignominio absolutionis beneficio, idem Archiepiscopus cum episcopis Hugoni Lincolniensi, Jocelino Batoniensi et Radulfo Cicestrensi ad regem ingressus est ... ipsius regis adolescentiam ad indebitam provocans iracundiam, talia verba profudit: ‘Nos quidem ut nos decuit rigorem sumus ecclesiasticam executi; jam restat regem facere quod suum est.’ Cumque ad haec verba regis obstupesceret innocentia, et quaereret quid ad majestatem regiam pertineret, rursus idem archiepiscopus, non pater patriae sed tyrannus, ‘Justitiarium,’ inquit, ‘hujus dicti oportet esse interpretem, quia quid ad vos pertineat edocebit.’ Ne autem pro nihilo dictis comitatus esset episcopis, unus ex eis, videlicet Batoniensis, dixit: ‘Si suspensi fuissent qui capti fuerunt apud Biham, isti qui nunc capti sunt nullatenus castrum adversus nutum regium tenuissent.’ Postea vero apud regem altercatione suborta an exspectandi essent barones regni pro judicio faciendo, singuli qui aderant causa prandii ad propria tentoria secesserunt; ipsaque hora prandii milites, servientes, juvenes, cujuscunque conditionis quantaeque nobilitatis, ad numerum nonaginta vii, tam archiepiscopo quam dictis episcopis inspicientibus, in dedecus militiae et perpetuum regis opprobrium sunt suspensi.... Clamore autem tantae crudelitatis audito, aliqui de mensis propriis occurrentes de furcis et patibulis aliquos liberaverunt, qui tamen sub custodia adhuc detinentur.” Quer. Falc., pp. 267, 268.