A. A. Björnbo, Alkindi, Tideus und Pseudo-Euclid, 1911 (Abhandl. z. Gesch. d. Math. Wiss. XXVI, 3), 127, 137, 150, etc.
Steinschneider (1905), 16-32.
[241] Boncompagni (1851), 3-4, from Vatican 2392, fols. 97v-98r. I have, except for changing the order, practically translated the Latin text of the Vita, which with some omissions is as follows: “... Ne igitur magister gerardus cremonensis sub taciturnitatis tenebris lateat ... ne per presumptuosam rapinam libris ab ipso translatis titulus infigatur alienus presertim cum nulli eorum nomen suum iscripsisset, cuncta opera ab eodem translata tam de dyalectica quam de geometria, tam de astrologia quam de phylosophya, tam etiam de physica quam de aliis scientiis, in fine huius tegni novissime ab eo translati, imitando Galenum de commemoratione suorum librorum in fine eiusdem per socios ipsius diligentissime fuerint connumerata.... Is etiam cum bonis floreret temporalibus.... Carnis desideriis inimicando solis spiritualibus adhaerebat. Cunctis etiam presentibus atque futuris prodesse laborabat non immemor illius ptolomei, cum fini appropinquas, bonum cum augmento operare. Et cum ab istis infantie cunabulis in gremiis philosophiae educatus esset, et ad cuiuslibet partis ipsius notitiam secundum latinorum studium pervenisset, amore tamen almagesti quem apud latinos minime reperiit tolectum perexit. Ubi librorum cuiuslibet facultatis habundantiam in arabico cernens et latinorum penurie de ipsis quam noverit miserans ...” etc.
Other less complete lists of Gerard’s works are found in the following MSS: Laon 413; All Souls 68, fol. 109; Ashmole 357, fol. 57.
[242] Arundel 377, 13th century, fols. 88-103, Philosophia magistri danielis de merlai ad iohannem Norwicensem episcopum, fol. 103r, “qui galippo mixtarabe interpretante almagesti latinavit.”
[243] Arundel 377, fol. 89v, “quod a galippo mixtarabe in lingua tholetana didici latine subscribitur.”
[244] Boncompagni (1851) 18, quoting Laurent. Plut. 89, 13th century.
[245] Such as “Aristotelis de expositione bonitatis pure.”
[246] It was translated from the Greek about the middle of the twelfth century by Aristippus, minister of William the Bad of Sicily: see Singer (1917) p. 24; V. Rose, Die Lücke im Diogenes Laertius und der alte Uebersetzer, in Hermes I (1866) 376; Haskins (1920) p. 605; F. H. Fobes, Medieval Versions of Aristotle’s Meteorology, in Classical Philology X (1915) 297-314; Greek text, ed. Fobes, Cambridge, 1919.
[247] Ed. V. Rose, in Zeitschrift f. deutsches Alterthum, XVIII (1875) 349-82.