III
CICERO TO ATTICUS, GREETING.

Formiae, March 9, B.C. 49

The son of Domitius went through Formiae on the 8th of March hastening to his mother at Naples, and, when my slave Dionysius inquired particularly from him about his father, he sent me a message that he was outside the city. But I had heard that he had gone either to Pompey or to Spain. What the fact is, I should much like to know, for it has a bearing on the point I am now considering: if it is certain that Domitius has found no means of departure, Pompey may understand that my own departure from Italy is difficult, seeing that it is now beset with troops and garrisons, and especially in the winter season. For, were it a more convenient time of year, one could even cross the southern sea. Now there is no choice but the Adriatic, to which passage is barred. So please inquire both about Domitius and about Lentulus.

From Brundisium no news has come yet, and to-day

[Pg 186]

dies VII Idus, quo die suspicabamur aut pridie Brundisium venisse Caesarem. Nam Kal. Arpis manserat. Sed, si Postumum audire velles, persecuturus erat Gnaeum; transisse enim iam putabat coniectura tempestatum ac dierum. Ego nautas eum non putabam habiturum, ille confidebat, et eo magis, quod audita naviculariis hominis liberalitas esset. Sed, tota res Brundisina quo modo habeat se, diutius nescire non possum.


IV
CICERO ATTICO SAL.

Scr. Formiis IV Id. Mart. a. 705

Ego etsi tam diu requiesco, quam diu aut ad te scribo aut tuas litteras lego, tamen et ipse egeo argumento epistularum et tibi idem accidere certo scio. Quae enim soluto animo familiariter scribi solent, ea temporibus his excluduntur, quae autem sunt horum temporum, ea iam contrivimus. Sed tamen, ne me totum aegritudini dedam, sumpsi mihi quasdam tamquam θέσεις, quae et πολιτικαὶ sunt et temporum horum, ut et abducam animum ab querelis et in eo ipso, de quo agitur, exercear. Eae sunt huius modi: