Scr. in Tusculano inter XV et XI K. Quint, a. 710

Egi gratias Vettieno; nihil enim potuit humanius. Dolabellae mandata sint quaelibet, mihi aliquid, vel quod Niciae nuntiem. Quis enim haec, ut scribis, ἀντερεῖ[[275]]? Nunc dubitare quemquam prudentem, quin meus discessus desperationis sit, non legationis? Quod ais extrema quaedam iam homines de re publica loqui et eos quidem viros bonos, ego, quo die audivi illum tyrannum in contione "clarissimum virum" appellari, subdiffidere coepi. Postea vero quam tecum Lanuvi vidi nostros tantum spei habere ad vivendum, quantum accepissent ab Antonio, desperavi. Itaque, mi Attice (fortiter hoc velim accipias, ut ego scribo), genus illud interitus, quo causae cursus[[276]] est, foedum ducens, et quasi denuntiatum nobis ab Antonio, ex hac nassa exire constitui non ad fugam, sed ad spem mortis melioris. Haec omnis culpa Bruti.

[275]. ἀντερεῖ Tyrrell: anteno MSS.: λεπτύνει Gronovius and most editors.

[276]. causae cursus Popma: causa cursus Z: causurus M1: casurus M2: Catulus usus est Madvig, which gives a better sense but is not very near the reading of the MSS.

Pompeium Carteiae receptum scribis. Iam igitur contra hunc exercitum. Utra ergo castra? Media enim tollit Antonius. Illa infirma, haec nefaria. Properemus igitur. Sed iuva me consilio, Brundisione an Puteolis. Brutus quidem subito, sed sapienter. Πάσχω τι. Quando enim illum? Sed humana ferenda. Tu ipse eum videre non potes. Di illi mortuo, qui umquam Buthrotum! Sed acta missa; videamus, quae agenda sint.

XX
CICERO TO ATTICUS, GREETING.

Tusculum, June 17 to 21, B.C. 44

I have thanked Vettienus; for nothing could have been kinder. Let Dolabella give me what commissions he will, provided I have something, even a message to Nicias. For, as you say, who will deny it? Can any sane man doubt now that I am going away in despair, not on a mission? You say that people, aye, even good citizens, are talking of desperate political measures. I began to have my doubts on the day that I heard that tyrant called "a most distinguished man." Afterwards, when I was with you at Lanuvium and saw that our friends had precisely so much hope of life as Antony gave them, I lost all hope. So, my dear Atticus, I hope you will take what I am going to say with the same courage as I write it. As I think the kind of death towards which the current of affairs is setting is disgraceful and hold that we are practically condemned to it by Antony, I have decided to escape from the toils, not so much to escape as in hope of a better death. All this is Brutus' fault.

You say Pompeius has been received at Carteia. So there will soon be an army sent against him. Then which camp am I to choose? For Antony makes neutrality impossible. That is weak, this is criminal. So let me hasten away. But give me your counsel whether to sail from Brundisium or Puteoli. Brutus does wisely to go, but it is sudden. I am rather upset about it, for when shall I see him again? But such is life. You yourself cannot see him. Heaven confound that dead man for ever touching Buthrotum. But away with the past; let us see what has to be done.

350Rationes Erotis, etsi ipsum nondum vidi, tamen et ex litteris eius et ex eo, quod Tiro cognovit, prope modum cognitas habeo. Versuram scribis esse faciendam mensum quinque, id est ad Kal. Nov., HS CC; in eam diem cadere nummos, qui a Quinto debentur. Velim igitur, quoniam Tiro negat tibi placere me eius rei causa Romam venire, si ea te res nihil offendet, videas, unde nummi sint, mihi feras expensum. Hoc video in praesentia opus esse. Reliqua diligentius ex hoc ipso exquiram, in his de mercedibus dotalium praediorum. Quae si fideliter Ciceroni curabuntur, quamquam volo laxius, tamen ei prope modum nihil derit. Equidem video mihi quoque opus esse viaticum; sed ei ex praediis, ut cadet, ita solvetur, mihi autem opus est universo. Equidem, etsi mihi videtur iste, qui umbras timet, ad caedem spectare, tamen nisi explicata solutione non sum discessurus. Sitne autem explicata necne, tecum cognoscam. Hanc putavi mea manu scribendam itaque feci. De Fadio, ut scribis, utique alii nemini. Rescribas velim hodie.