Ἀλλά μοι οἰδάνεται κραδίν χόλω ὅπποτ ἐκείνου
Μνήσομαι ὅς μ᾽ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν.—Il. ix. 642.
I have given Pope's translation in the text.
This is from the Theseus—
Ἐγὼ δὲ τοῦτο παρὰ σοφοῦ τινος μαθὼν
εἰς φροντίδας νοῦν συμφοράς τ᾽ ἐβαλλόμην
φυγάς τ᾽ ἐμαυτῷ προστιθεὶς πάτρας ἐμῆς.
θανάτους τ᾽ ἀώρους, καὶ κακῶν ἄλλας ὁδοὺς
ὥς, εἴ τι πάσχοιυμ᾽ ὦν ἐδοξαζόν ποτε
Μή μοι νέορτον προσπεσὸν μᾶλλον δάκοι.
This refers to the speech of Agamemnon in Euripides, in the Iphigenia in Aulis—
... Ζηλῶ σε, γέρον,
ζηλῶ δ᾽ ἀνδρῶν ὅς ἀκίνδυνον
βίον ἐξεπέρασ, ἀγνὼς, ἀκλεής.—v. 15.
This is a fragment from the Hypsipyle—
Ἔφυ μὲν οὐδεις ὅστις οὐ πονεῖ βροτῶν;
θάπτει τε τέκνα χάτερ᾽ αὖ κτᾶται νεὰ,
αὐτός τε θνήσκει. καὶ τάδ᾽ ἄχθονται βροτοὶ
εἰς γῆν φέροντες γῆν; ἀναγκαιως δ᾽ ἔχει
βίον θερίζειν ὦστε κάρπιμον στάχυν.
Ητοι ο καππεδιον το Αληιον οιος αλατο
ον θυμον κατεδων, πατον ανθρωπων αλεεινων.—Il. vi. 201.
This is a translation from Euripides—