“De Lyra there a dreadful front extend.”
It appears that soon after the banishment of the Jews from this country, De Lyra embraced Christianity in Paris. The French biographers have a particular talent of Frenchifying any learned man who passes through the towns and streets of France. Accordingly, L’Advocat, in his biographical dictionary, made a Frenchman of him. But that is disproved by the title-page of one of De Lyra’s own works,[1] in which he gives England as his native country.
[1] – Brathering’s 8vo. edition of Lyra’s Disputations against the Jews. See [Appendix K].
APPENDIX TO LECTURE VI.
A.
Rex vicecomiti Mall. Salutem. Cum nuper pacem nostram per totum regnum nostrum publicè proclamari fecimus, et eam omnibus et singulis de regno nostro tam Judæis, quam Christianis observari præcepimus, et præcipimus quod Judæi nostri de Bruges in balliva tua manuteneas, et defendas, ita quod eis pax nostra, prout ejus per totum regnum nostrum proclamari fecimus, inviolabiliter observetur. Et non exigas vel exigi permittas ab eisdem redemptiones vel alias extorsiones ad opus nostrum, vel alicujus alterius, nisi quatenus ad debita nostra, seu Domini Henrici regis patris nostri, seu tallagia, aut alia ad quæ de jure tenentur ab eis levanda, de nostro, aut ejusdem Domini Henr. patris nostri mandato warrantum habueris. Datum, &c. apud Westm. 15 die Junii.
B.
Rex dilectis et fidelibus suis Stephano de Pentecester, Waltero de Helynn, et Johanni de Cobham, justiciariis suis ad placita transgressionum monetæ audienda et terminanda assignatis, et dilecto clerico suo Philippo de Wylegheby, Salutem. Quia datum est nobis intelligi, quod quidam Judæi regni nostri, fidem Catholicam, et Sacra Ecclesiastica, hactenus diversimode blasphemare non formidarunt nec adhuc formidant, in Divini nominis contumeliam, et totius Christianæ professionis opprobrium; nos hujusmodi blasphemias, sicut principem Catholicum decet, reprimi cupientes: volumus, quod nullus Judæus taliter de cætero blasphemare præsumat; videlicet, aliquod erroneum, detestabile aut abbominabile dicendo vel faciendo, in blasphemia crucifixi, fidei Catholicæ, seu beatissimæ matris Mariæ Virginis, seu Ecclesiasticorum Sacramentorum. Volumus etiam, quod hoc, per omnia loca regni nostri in quibus Judæi morantur, publice proclamatur; et ne aliquis Judæus sub periculo vitæ et membrorum talia facere vel dicere præsumat. Et si quis notorius blasphemator invenietur, ita quod per inquisitionem per Sacramentum Christianorum bonorum et graviorum inde convinci possit evidenter; volumus quod quilibet talis puniretur secundum quod in hujusmodi casibus alias fieri consuevit.—Claus. 7. E. 1, m. 6, dors.