1 ἃ R: ἃς libri 3 πρώτων F: πρτω P: πρῶτον RMVs 4 τελευταῖα P: τελευταῖον R: τελευταῖαν FVs: τελευταίαν M 9 μὴ φωνηέντων REFM: μὲν φωνηέντων PRb: φωνηέντων Vs 10 σιγμὸν REF: συριγμὸν PMVs || μυγμὸν RE: μιγμὸν F: ποππυσμὸν P: ἀποπτυσμὸν Vs: ποππυσμὸν ἢ μυγμὸν M 11 δηλωτικούς RF: δηλωτικά EPMVs 13 διὸ δὴ REF: om. PMVs || θάτερα] καθάπερ F 14 τῆς φωνῆς RFM: φωνῆς PVs
1. The following note, given in Usener-Radermacher ii. 1, p. 48, is important for its bearing on the text of the C. V.: “Scholiasta Hermogenis Περὶ ἰδεῶν I 6 in Walzii rhet. gr. VII. p. 964, 23 (correctus ex codd. Paris. 1983 = Ra et 2977 = Rb) ἀλλὰ περὶ μὲν στοιχείων ἄριστα παραδίδωσιν ὁ Διονύσιος ἐν τῷ περὶ συνθήκης ὀνομάτων συγγράμματι· λέγει γὰρ τί συμβέβηκεν ἑκάστῳ τῶν στοιχείων καὶ ποίαν μὲν δύναμιν ἔχει τὰ φωνήεντα, ποίαν δὲ τὰ σύμφωνα καὶ πάλιν αὖ τὰ ἡμίφωνα· πλὴν ἵνα τι καὶ θαυμάσωμεν τὸν ἄνδρα τῆς δεξιότητος, αὐτὴν παραθώμεθα τὴν λέξιν· Ἀρχαὶ μὲν ... εἶναι ἐκεῖνα (p. 969. 18 W.). καὶ ταῦτα μὲν ὁ Διονύσιος· οἷς προσέχων οὐκ ἂν διαμάρτοις τοῦ προσήκοντος. εἰ γὰρ σεμνὸν ποιεῖν ἐθέλεις (sic b: ἐθέλοις a Walzius) τὸν λόγον, ἐκλεξάμενος τὰ μακρὰ καὶ ὅσα τεταμένον (τεταγμένον W) λαμβάνει καὶ διηνεκῆ τὸν αὐλὸν τοῦ πνεύματος λάμβανε· φεῦγε δὲ τὰ βραχέως ἐξ ἀποκοπῆς τε λεγόμενα καὶ μιᾷ πληγῇ πνεύματος καὶ τῆς ἀρτηρίας ἐπὶ βραχὺ κινηθείσης ἐκφερόμενα· τὰ γὰρ μακρὰ τῶν φωνηέντων τῷ σεμνῷ μᾶλλον ἁρμόττει ἅτε (εἴ τε b) μηκυνόμενα κατὰ τὴν ἐκφορὰν καὶ πολὺν ἠχοῦντα χρόνον· ἀνοίκεια (Walzius: ἀνοίκειον a b) δὲ τὰ βραχέως λεγόμενα καὶ σπαδονίζοντα (σπαδωνίζοντα b σπανίζοντα Walzius) τὸν ἦχον. ἀλλ’ οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ (οὔτε libri) τὰ μακρὰ δεῖ λαμβάνειν, ἀλλὰ τὰ κατὰ τὴν ἐκφορὰν διογκοῦντα τὸ στόμα καὶ ὅσα λέγεται τοῦ στόματος ἐπὶ πλεῖστον ἀνοιγομένου καὶ τοῦ πνεύματος ἄνω φερομένου (ἀναφερομένου b) πρὸς τὸν οὐρανόν, ἢ ὅσα περιστέλλει τὰ χείλη καὶ τὸ πνεῦμα ποιεῖ περὶ τὸ ἀκροστόμιον. ὥστε δεῖ μάλιστα χρῆσθαι ταῖς λέξεσιν ὅσαι πλεονάζουσι τῷ τε ᾱ καὶ τῷ ω̄.”
2. Dionysius Thrax Ars Gramm. § 6 (Uhlig p. 9) γράμματα δὲ λέγεται διὰ τὸ γραμμαῖς καὶ ξυσμαῖς τυποῦσθαι· γράψαι γὰρ τὸ ξῦσαι παρὰ τοῖς παλαιοῖς.
3. With this passage generally cp. Aristot. Poet. c. 20 στοιχεῖον μὲν οὖν ἐστιν φωνὴ ἀδιαίρετος, οὐ πᾶσα δὲ ἀλλ’ ἐξ ἧς πέφυκε συνετὴ γίγνεσθαι φωνή· καὶ γὰρ τῶν θηρίων εἰσὶν ἀδιαίρετοι φωναί, ὧν οὐδεμίαν λέγω στοιχεῖον· ταύτης δὲ μέρη τό τε φωνῆεν καὶ τὸ ἡμίφωνον καὶ ἄφωνον. ἔστιν δὲ φωνῆεν μὲν ‹τὸ› ἄνευ προσβολῆς ἔχον φωνὴν ἀκουστήν, οἷον τὸ Σ καὶ τὸ Ρ, ἄφωνον δὲ τὸ μετὰ προσβολῆς καθ’ αὑτὸ μὲν οὐδεμίαν ἔχον φωνήν, μετὰ δὲ τῶν ἐχόντων τινὰ φωνὴν γιγνόμενον ἀκουστόν, οἷον τὸ Γ καὶ τὸ Δ. ταῦτα δὲ διαφέρει σχήμασίν τε τοῦ στόματος καὶ τόποις καὶ δασύτητι καὶ ψιλότητι καὶ μήκει καὶ βραχύτητι, ἔτι δὲ ὀξύτητι καὶ βαρύτητι καὶ τῷ μέσῳ· περὶ ὧν καθ’ ἕκαστον ἐν τοῖς μετρικοῖς προσήκει θεωρεῖν.
6. Aristoxenus, of Tarentum, the great musical theorist of Greece, lived during the times of Alexander the Great. Dionysius refers to him also in de Demosth. c. 48.
9. Cp. Sext. Empir. adv. Math. i. 102 καὶ ἡμίφωνα μὲν ὅσα δι’ αὑτῶν ῥοῖζον ἢ σιγμὸν ἢ μυγμὸν ἤ τινα παραπλήσιον ἦχον κατὰ τὴν ἐκφώνησιν ἀποτελεῖν πεφυκότα, κτλ.
10. ποππυσμόν, the reading of P, might mean ‘a popping sound.’
13. The division into vowels, consonants, and mutes appears in Plato Cratyl. 424 C ἆρ’ οὖν καὶ ἡμᾶς οὕτω δεῖ πρῶτον μὲν τὰ φωνήεντα (‘vowels’) διελέσθαι, ἔπειτα τῶν ἑτέρων κατὰ εἴδη τά τε ἄφωνα (‘consonants’) καὶ ἄφθογγα (‘mutes’); ἄφωνα seems in this passage to mean ‘consonants’; in later times σύμφωνα was often so used. In the Philebus 18 D the originator of an ‘art of grammar’ is attributed to the Egyptian