6. κατεαγότων, ‘enervated,’ ‘effeminate’ (Lat. fractus): cp. Philo Jud. i. 262 (Mangey) ἄνανδροι καὶ κατεαγότες καὶ θηλυδρίαι τὰ φρονήματα, i. 273 πάθεσι τοῖς κατεαγόσι καὶ τεθηλυμμένοις.
8, 9. ἐκείνων refers to the passage last quoted, τούτων to that quoted first. The remoteness implied in ἐκείνων is here that of greatness and antiquity; the nearness in τούτων, that of the commonplace and recent.
10. The reading εἰ καὶ (‘although’) would perhaps be preferable in sense, if only it had better manuscript attestation. [In [198] 15 there is a similar fluctuation between καὶ εἰ and εἰ καί.]
13. For various points of rhythm and metre raised in cc. 18, 19, and elsewhere, reference may be made to the Introduction, pp. 33-9.
16. For the importance of variety (especially in relation to rhythm) cp. a well-known fragment of Isocrates’ Art of Rhetoric: ὅλως δὲ ὁ λόγος μὴ λόγος ἔστω, ξηρὸν γάρ· μηδὲ ἔμμετρος, καταφανὲς γάρ. ἀλλὰ μεμίχθω παντὶ ῥυθμῷ, μάλιστα ἰαμβικῷ ἢ τροχαϊκῷ (“prose must not be merely prose, or it will be dry; nor metrical, or its art will be undisguised; but it should be compounded with every sort of rhythm, particularly iambic or trochaic”). The views of Theophrastus on the point are reported in Cic. de Orat. iii. 48. 184 ff. “namque ego illud adsentior Theophrasto, qui putat orationem, quae quidem sit polita atque facta quodam modo, non astricte, sed remissius numerosam esse oportere,” etc.
18. κόρον: cp. Ep. ad Cn. Pomp. c. 3 κόρον δ’ ἔχει, φησὶν ὁ Πίνδαρος [Nem. vii. 52], καὶ μέλι καὶ τὰ τέρπν’ ἄνθε’ ἀφροδίσια, and Hom. Il. xiii. 636 πάντων μὲν κόρος ἐστί, κτλ.
19. μένοντα avoids the awkward hiatus ἡδέα ὄντα. The fact that μένει follows shortly is not a conclusive objection, since Dionysius, and Greek authors generally, were free from the bad taste which avoids, at all costs, repetitions of this kind: cp. λαμβανόμενα ... λήψεται ([106] 18).
ἔξεστι μεταβάλλειν ἢ οὐχ ἅπασιν οὐδ’ ἐφ’ ὅσον βούλονται.
αὐτίκα τοῖς μὲν ἐποποιοῖς μέτρον οὐκ ἔξεστι μεταβάλλειν,
ἀλλ’ ἀνάγκη πάντας εἶναι τοὺς στίχους ἑξαμέτρους· οὐδέ
γε ῥυθμόν, ἀλλὰ τοῖς ἀπὸ μακρᾶς ἀρχομένοις συλλαβῆς
χρήσονται καὶ οὐδὲ τούτοις ἅπασι. τοῖς δὲ τὰ μέλη γράφουσιν 5
τὸ μὲν τῶν στροφῶν τε καὶ ἀντιστρόφων οὐχ οἷόν τε
ἀλλάξαι μέλος, ἀλλ’ ἐάν τ’ ἐναρμονίους ἐάν τε χρωματικὰς
ἐάν τε διατόνους ὑποθῶνται μελῳδίας, ἐν πάσαις δεῖ ταῖς
στροφαῖς τε καὶ ἀντιστρόφοις τὰς αὐτὰς ἀγωγὰς φυλάττειν·
οὐδέ γε τοὺς περιέχοντας ὅλας τὰς στροφὰς ῥυθμοὺς καὶ 10
τὰς ἀντιστρόφους, ἀλλὰ δεῖ καὶ τούτους τοὺς αὐτοὺς διαμένειν·
περὶ δὲ τὰς καλουμένας ἐπῳδοὺς ἀμφότερα κινεῖν ταῦτα
ἔξεστι τό τε μέλος καὶ τὸν ῥυθμόν. τά τε κῶλα ἐξ ὧν
ἑκάστη συνέστηκε περίοδος ἐπὶ πολλῆς ἐξουσίας δέδοται
αὐτοῖς ποικίλως διαιρεῖν ἄλλοτε ἄλλα μεγέθη καὶ σχήματα 15
αὐταῖς περιτιθέντας, ἕως ἂν ἀπαρτίσωσι τὴν στροφήν· ἔπειτα
πάλιν δεῖ τὰ αὐτὰ μέτρα καὶ κῶλα ποιεῖν. οἱ μὲν οὖν
ἀρχαῖοι μελοποιοί, λέγω δὲ Ἀλκαῖόν τε καὶ Σαπφώ, μικρὰς
ἐποιοῦντο στροφάς, ὥστ’ ἐν ὀλίγοις τοῖς κώλοις οὐ πολλὰς
εἰσῆγον τὰς μεταβολάς, ἐπῳδοῖς τε πάνυ ἐχρῶντο ὀλίγοις· οἱ 20
δὲ περὶ Στησίχορόν τε καὶ Πίνδαρον μείζους ἐργασάμενοι τὰς
περιόδους εἰς πολλὰ μέτρα καὶ κῶλα διένειμαν αὐτὰς οὐκ
ἄλλου τινὸς ἢ τῆς μεταβολῆς ἔρωτι. οἱ δέ γε διθυραμβοποιοὶ