2. “Again, as between words, there is no hiatus, no semi-vowel or mute meets a semi-vowel, there is no rhetorical pause and no elision, the words almost run together into one” (Goodell Greek Metric p. 175).
11. βακχεῖος: see note on [200] 17 supra.
13. τὰς ἀλόγους [συλλαβάς]: i.e. the long syllables in πέδονδε and κυλίνδετο.—With Usener’s conjecture παραμεμιγμένας the meaning will be “and these too are such as have irrational syllables incorporated with them.”
14. τροχαίων: Schaefer suggests τριβραχέων, Sauppe χορείων.
18. ἐγγένηται: cp. Antiqq. Rom. vi. 9 ὦ μακάριοι μέν, οἷς ἂν ἐγγένηται τὸν ἐκ τοῦδε τοῦ πολέμου θρίαμβον καταγαγεῖν. In [68] 11 σχολή is added, ἐὰν δ’ ἐγγένηταί μοι σχολή: and in [224] 22 χρόνος is found in P and V.
23. ἐν ταῖς καθ’ ἡμέραν γυμνασίαις: this is one of the incidental references which show that Dionysius taught rhetoric at Rome.
* * * τίνες εἰσὶ διαφοραὶ τῆς συνθέσεως καὶ τίς ἑκάστης
χαρακτὴρ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, τῶν τε πρωτευσάντων ἐν αὐταῖς
μνησθῆναι καὶ δείγματα ἑκάστου παρασχεῖν, ὅταν δὲ ταῦτα
λάβῃ μοι τέλος, τότε κἀκεῖνα διευκρινῆσαι τὰ παρὰ τοῖς
πολλοῖς ἀπορούμενα, τί ποτ’ ἐστὶν ὃ ποιεῖ τὴν μὲν πεζὴν 5
λέξιν ὁμοίαν ποιήματι φαίνεσθαι μένουσαν ἐν τῷ τοῦ λόγου
σχήματι, τὴν δὲ ποιητικὴν φράσιν ἐμφερῆ τῷ πεζῷ λόγῳ
φυλάττουσαν τὴν ποιητικὴν σεμνότητα· σχεδὸν γὰρ οἱ
κράτιστα διαλεχθέντες ἢ ποιήσαντες ταῦτ’ ἔχουσιν ἐν τῇ
λέξει τἀγαθά. πειρατέον δὴ καὶ περὶ τούτων, ἃ φρονῶ, 10
λέγειν. ἄρξομαι δ’ ἀπὸ τοῦ πρώτου.