(5) δεῖ δὲ τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας ἐγχειρεῖν μὲν ἅπασιν ἀεὶ τοῖς καλοῖς, τὴν ἀγαθὴν προβαλλομένους ἐλπίδα, φέρειν δ’ ἃν ὁ θεὸς διδῷ γενναίως.[27]
Demosthenes de Corona § 97.
(6) εἶθ’ οὗτοι τὰ ὅπλα εἶχον ἐν ταῖς χερσὶν ἀεί.
id. ib. § 235.
(7) εἰ γὰρ ταῦτα προεῖτ’ ἀκονιτεί, περὶ ὧν οὐδένα κίνδυνον ὅντιν’ οὐχ ὑπέμειναν οἱ πρόγονοι, τίς οὐχὶ κατέπτυσεν ἂν σοῦ; μὴ γὰρ τῆς πόλεώς γε, μηδ’ ἐμοῦ.
id. ib. § 200.
(8) ... ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖς τὴν ταχίστην ἀπαλλαγὴν τῶν ἐπηρτημένων φόβων δότε καὶ σωτηρίαν ἀσφαλῆ.[28]
id. ib. § 324.
It may be added that, occasionally, both the earlier and the later positions are emphatic in the same clause or sentence: e.g.
(1) τέκνα γὰρ κατακτενῶ
τἄμ’.[29]