1 τε καὶ PV: ἢ FM || τε om. F 2 νεωστὶ PMV: ἄρτι F || μετίλιε FP: μελίτιε EMV 3 καμοὶ P,MV: καὶ ἐμοὶ F 4 ἀσκήσεως EPMV: ὑποθέσεως F 5 νοήματα καὶ τὴν λέξιν ὧν EF 6 μᾶλλον ἐφάπτεσθαι om. M 9 τούτοις EPMV: αὐτοῖς F 10 ἐπιστημηι F1 11 καὶ EFMV: ἢ P 12 ἀγμαζούσης F1 || πολιαῖς κατηρτυμένης FMVs: κεκοσμημένης P 13 ἡλικίαις M2 (cf. v. 17 infra) || ἡ τούτων κατάληψις F γρ M: ἐστὶν ἡ τούτων κατάληψις E: ἡ τούτων γνῶσις ἐστὶν PMV || οἰκει[ο]τέρα cum litura F,PMV: om. E 15 συναυξανομένη PMV 16 φιλόκαλον EFP: φιλότιμον καὶ φιλόκαλον MV || πέφυκε συνανθεῖν Reiskius: πεφυκὸς συνανθεῖν P: συνανθεῖν εἴωθεν οὐχ ἧττον EF: πεφυκὸς συνανθεῖν (εἴωθεν addit M) οὐχ ἧττον MV 19 ἐπὶ τοῦτο EF2: ἐπὶ τοῦτον F1MV: om. P || τὰς EFM: om. PV
2. For the plural ὑμῖν cp. Long. xii. 5 ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὑμεῖς [‘you Romans’] ἂν ἄμεινον ἐπικρίνοιτε.
Ῥοῦφε Μετίλιε: reference may be made to the editor’s article on ‘The Literary Circle of Dionysius of Halicarnassus’ in the Classical Review xiv. (year 1900), pp. 439-442. Dionysius clearly numbered many Romans among his friends and pupils. Dedicatory books, or poems, were not uncommon gifts on birthdays: compare
Ἀντίπατρος Πείσωνι γενέθλιον ὤπασε βίβλον
μικρήν, ἐν δὲ μιῇ νυκτὶ πονησάμενος.
ἵλαος ἀλλὰ δέχοιτο, καὶ αἰνήσειεν ἀοιδόν,
Ζεὺς μέγας ὡς ὀλίγῳ πειθόμενος λιβάνῳ.
Antipater Thessalonic.
Epigr. Anthol. Pal. ix. 93.
θύει σοὶ τόδε γράμμα γενεθλιακαῖσιν ἐν ὥραις,
Καῖσαρ, Νειλαίη Μοῦσα Λεωνιδέω.
Καλλιόπης γὰρ ἄκαπνον ἀεὶ θύος· εἰς δὲ νέωτα,
ἢν ἐθέλῃς, θύσει τοῦδε περισσότερα.
Leonidas Alexandr. ib. vi. 321.
3. Reiske’s conjecture ‹παῖ› is plausible rather than necessary: cp. Il. xxi. 109 πατρὸς δ’ εἴμ’ ἀγαθοῖο and Odyss. iv. 611 αἵματος εἶς ἀγαθοῖο.—In the words κἀμοὶ τιμιωτάτου φίλων Dionysius illustrates his own contention (in c. 25) that fragments of metrical lines are occasionally found in prose writings. [F, however, has καὶ ἐμοί.]
6. πραγματικοῦ ... λεκτικοῦ: see Gloss., s.v.
13. κατηρτυμένης: cp. the sense of ‘break in,’ as in Soph. Antig. 477 σμικρῷ χαλινῷ δ’ οἶδα τοὺς θυμουμένους | ἵππους καταρτυθέντας and Plut. Vit. Themist. c. 2 καὶ τοὺς τραχυτάτους πώλους ἀρίστους ἵππους γίνεσθαι φάσκων, ὅταν ἧς προσήκει τύχωσι παιδείας καὶ καταρτύσεως. So Plato Legg. 808 D (of a child regarded as ‘the most intractable of animals’) ὅσῳ μάλιστα ἔχει πηγὴν τοῦ φρονεῖν μήπω κατηρτυμένην.—On πολιαῖς (although supported by FMV) Usener candidly remarks “fort. πολιαῖς interpolatum.”—Against κατάληψις (notwithstanding its strong manuscript support) must be weighed: (1) Dionysius’ anti-Stoicism, (2) the likely intrusion of a comparatively late word.