8. Cp. Batteux Réflexions p. 181: “Cette opération [sc. μετασκευή] ne peut pas avoir lieu en français, parce que nos mots sont faits et consacrés dans leur forme par un usage que les écrivains ne peuvent ni changer ni altérer: la poésie n’a pas sur ce point plus de privilége que la prose; mais cela n’empêche pas que nous ne fassions dans notre langue une grande partie des opérations qu’indique Denys d’Halicarnasse dans le chapitre vi. Nous mettons dans nos verbes un temps pour un autre, l’actif pour le passif, le passif pour l’actif; nous prenons les substantifs adjectivement, les adjectifs substantivement, quelquefois adverbialement, les singuliers pour les pluriels, les pluriels pour les singuliers; nous changeons les personnes; nous varions les finales, tantôt masculines, tantôt féminines; nous renversons les constructions, nous faisons des ellipses hardies, etc. etc. Tous ceux qui font des vers savent de combien de manières on tourne et retourne les expressions d’une pensée qui résiste; ceux qui travaillent leur prose le savent de même que les poëtes.”
9. For Usener’s correction πῶς cp. [106] 15, [108] 1; and for F’s δεῖται cp. [104] 19.
11. Examples in Latin poetry would be ‘gnatus’ for ‘natus,’ or ‘amarunt’ and ‘amavere’ for ‘amaverunt.’
13. We have an English parallel in the dialect form ‘thik’ and ‘thikky,’ both of which stand for this; or ‘the forthcoming’ and ‘the coming’ might be employed in the translation, and ‘syllable’ be substituted for ‘letter.’
14. ἄρτιον: for the meaning cp. ἀπέχρη [108] 17. The implication is that τουτονί (as compared with τοῦτον) is περισσόν.
16. Demosth. περὶ τῆς Εἰρήνης § 6, πάλιν τοίνυν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατιδὼν Νεοπτόλεμον τὸν ὑποκριτὴν τῷ μὲν τῆς τέχνης προσχήματι τυγχάνοντ’ ἀδείας, κακὰ δ’ ἐργαζόμενον τὰ μέγιστα τὴν πόλιν καὶ τὰ παρ’ ὑμῶν διοικοῦντα Φιλίππῳ καὶ πρυτανεύοντα, παρελθὼν εἶπον εἰς ὑμᾶς, οὐδεμιᾶς ἰδίας οὔτ’ ἔχθρας οὔτε συκοφαντίας ἕνεκεν, ὡς ἐκ τῶν μετὰ ταῦτ’ ἔργων γέγονε δῆλον. If κατιδών here means little or nothing more than ἰδών, we might compare ‘entreat’ in the sense of ‘treat’, or Chaucer’s use of ‘apperceive’ for ‘perceive.’ Dionysius’ meaning, however, probably is not that τουτονί and τοῦτον, κατιδών and ἰδών, are actual synonyms, but rather that the shorter form would have sufficed.
17. Demosth. κατὰ Ἀριστοκράτους § 1, μηδεὶς ὑμῶν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, νομίσῃ μήτ’ ἰδίας ἔχθρας ἐμὲ μηδεμιᾶς ἕνεχ’ ἥκειν Ἀριστοκράτους κατηγορήσοντα τουτουΐ, μήτε μικρὸν ὁρῶντά τι καὶ φαῦλον ἁμάρτημ’ ἑτοίμως οὕτως ἐπὶ τούτῳ προάγειν ἐμαυτὸν εἰς ἀπέχθειαν, ἀλλ’ εἴπερ ἄρ’ ὀρθῶς ἐγὼ λογίζομαι καὶ σκοπῶ, ὑπὲρ τοῦ Χερρόνησον ἔχειν ὑμᾶς ἀσφαλῶς καὶ μὴ παρακρουσθέντας ἀποστερηθῆναι πάλιν αὐτῆς, περὶ τούτου μοί ἐστιν ἅπασ’ ἡ σπουδή. The passage is fully discussed (from the rhythmical, or metrical, point of view) in C.V. c. 25.
μόρια τοῦ λόγου κἀποκέκρουκέ τινα τῶν γραμμάτων· καὶ ὁ
ἀντὶ τοῦ ἐποίησεν “ἐποίησε” λέγων χωρὶς τοῦ ν̄ καὶ “ἔγραψε”
ἀντὶ τοῦ ἔγραψεν λέγων καὶ “ἀφαιρήσομαι” ἀντὶ τοῦ ἀφαιρεθήσομαι
καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, ὅ τ’ “ἐχωροφίλησε” λέγων τὸ
ἐφιλοχώρησε καὶ “λελύσεται” τὸ λυθήσεται καὶ τὰ τοιουτότροπα 5
μετασκευάζει τὰς λέξεις, ἵν’ αὐτῷ γένοιντο ἁρμοσθῆναι καλλίους
καὶ ἐπιτηδειότεραι.