7. CONTRAXIT VVLTVM. See at i 5 trahis uultus ([p 149]).
9-10 form a tricolon, where each phrase represents the same action in progressively more specific terms: (1) 'dissimulas etiam' (2) 'nec me uis nosse uideri' (3) 'quisque sit audito nomine Naso rogas'.
9. DISSIMVLAS. The same word in similar contexts at Tr I i 62 'dissimulare uelis, te liquet esse meum', Tr III vi 2, Tr IV iii 54, Tr IV iv 28, and EP I ii 146.
9. NEC ME VIS NOSSE VIDERI. 'You don't want others to think you know me'. Similar thought and language at Tr IV iii 51 'me miserum si turpe putas mihi nupta uideri!' and EP II iii 29-30 'cumque alii nolint etiam me nosse uideri, / uix duo proiecto tresue tulistis opem'.
10. QVISQVE SIT. QVIQVE SIT (HacP) could be defended, sit determining the form qui, even with the intervening enclitic, but given the prevalence of relative quique at line-beginnings in Ovid (compare xvi 9, 11, 15, 19 & 23) it seems better to take it as a trivial error.
11, 13, 15, 17. ILLE EGO. The same idiom to stir someone's memory at Fast III 505-6 'illa ego sum cui tu solitus promittere caelum: / ei mihi, pro caelo qualia dona fero' and EP I ii 129-32 'ille ego sum qui te colui, quem festa solebat / inter conuiuas mensa uidere tuos: / ille ego qui duxi uestros Hymenaeon ad ignes, / et cecini fausto carmina digna toro'. R. G. Austin, discussing the spurious proem to the Aeneid (CQ LX, n.s. XVIII [1968] 110-11), cites Tr V vii 55-56 'ille ego Romanus uates—ignoscite, Musae!— / Sarmatico cogor plurima more loqui', Met I 757-58 'ille ego liber, / ille ferox tacui', Statius Sil V v 38 & Theb IX 434, and Silius XI 177-82: 'It will be noticed ... that all these examples represent the new situation as a fall from grace'.
12. AMICITIA. Ovid allows pentasyllabic words to end the pentameter only in the poetry of exile (Platnauer 17). There are eight such words in the Tristia, and four in the Ex Ponto: I ii 68 patrocinium, II ix 20 Ericthonius, this passage, and xiii 44 amicitiae (Platnauer 17; Riese vii). This distribution contrasts with Ovid's increasing fondness in the Ex Ponto for trisyllabic and quadrisyllabic endings, for which see at ix 26 tegeret and ii 10 Alcinoo.
The later Heroides have two pentasyllabic pentameter-endings, XVI 290 pudicitiae and XVII 16 superciliis.
13-14. ILLE EGO QVI PRIMVS TVA SERIA NOSSE SOLEBAM, / ET TIBI IVCVNDIS PRIMVS ADESSE IOCIS. The same joining of seria and ioci (or lusus) at Tr I viii 31-32, EP I ix 9-10, EP II iv 9-10 'seria multa mihi tecum conlata recordor, / nec data iucundis tempora pauca iocis', and EP II x 41-42. It is found in prose and early Latin: Luck at Tr I viii 31-32 cites Cic Fin II 85 'at quicum ioca, seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? tecum, optime', Pliny Ep II xiii 5 'cum hoc seria, cum hoc iocos miscui', Pliny Ep IV xvii 5 'nihil a me ille secretum, non ioculare, non serium, non triste, non laetum', and Ennius Ann 239-40 Vahlen3 'cui res audacter magnas paruasque iocumque / eloqueretur'.
15. CONVICTOR. The word belongs properly to prose, the only other occurrences in verse being two passages in Horace's Satires: I iv 96 'me ... conuictore usus amicoque' & I vi 47 'quia sim tibi, Maecenas, conuictor'. Conuictus is similarly found in verse twice only, in Ovid's poetry of exile (Tr I viii 29-30 'conuictu causisque ualentibus ... temporis et longi iunctus amore tibi' & EP II x 9-10 'quam [sc curam] tu uel longi debes conuictibus aeui, / uel mea quod coniunx non aliena tibi est').