nausta blaks hit næsta
Norðmanna gram þorði.
En er fylkíngar gengu saman, var fyrst skotit spjótum, þvínæst brugðu menn sverðum; Gerðist þá orostan óð ok mannskjæd; Hákon konúngr ok Þórálfr gengu þá fram um merkin ok hjöggu til beggja handa; Hákon konúngr var auðkendr, meiri enn aðrir menn, lýsti ok mjök af hjálmi hans er sólin shein á; þá varð vopnaburðr mikill at konúngi; tók þá Eyvindr Finnsson hatt einn, ok setti yfir hjálm konúngsins; þá kallaði hátt Eyvindr Skreyja: leynist hann nú Norðmanna konúngr, eðr hefir hann flýit, þvíat horfinn er nú gullhjálmrinn? Eyvindr ok Álfr bróðir hans gengu þá hart fram svâ sem óðir ok galnir væri, hjöggu til beggja handa; þa mælti Hákon konúngr hátt til Eyvindar: haltu svâ fram stefnunni ef þú vill finna hann Norðmanna konúng, Var þá skampt at bíða at Eyvindr kom þar, reiddi upp sverþit ok hjó til konúngs; Þórálfr skaut við honum Eyvindi skildinum, svâ at hann stakaði við; konúngr tók þá tveim höndum sverþit Kvernbít, ok hjó til Eyvindar, klauf hjálminn ok höfuðit alt í herþar niðr; í því bili drap Þórálfr Álf Askmann. Svâ segir Eyvindr Skáldaspillir:
Veit ek at beit enn bitri
byggvíng meðal dyggvan
búlka skiðs or báðum
benvöndr konúngs höndum:
úfælinnklauf ála
eldraugar skör hauga