26. The prince [Athils] bade them have no talk about the business; he deprived the champions[[313]] of their treasures—that will be a test of his power.

27. Ill-pleased was Bothvar: he and Hjalti departed; they declared that before the winter was gone they would seek for the treasure [the malt of Frothi].

28. Then they rode home and told it to the king [Rolf]; he said it was their business to claim their due outright.

VIII, 23-28.

E. Extract from Þáttr Orms Stórólfssonar

(Fornmanna Sǫgur, Copenhagen, 1827, III. 204 etc.; Flateyarbók, Christiania, 1859-68, I. 527 etc.)

7. Litlu síðarr enn þeir Ormr ok Ásbjǫrn hǫfðu skilit, fýstist Ásbjǫrn norðr í Sauðeyjar, fór hann við 4 menn ok 20 á skipi, heldr norðr fyrir Mæri, ok leggr seint dags at Sauðey

hinni ytri, gánga á land ok reisa tjald, eru þar um nóttina, ok verða við ekki varir; um morgininn árla rís Ásbjǫrn upp, klæðir sik, ok tekr vópn sín, ok gengr uppá land, en biðr menn sína bíða sín; en er nokkut svá var liðit frá því, er Ásbjǫrn hafði í brott gengit, verða þeir við þat varir, at ketta ógrlig var komin í tjaldsdyrnar, hon var kolsvǫrt at lit ok heldr grimmlig, þvíat eldr þótti brenna or nǫsum hennar ok munni, eigi var hon ok vel eyg; þeim brá mjǫk við þessa sýn, ok urðu óttafullir. Ketta hleypr þá innar at þeim, ok grípr hvern at ǫðrum, ok svá er sagt at suma gleypti hon, en suma rifi hon til dauðs með klóm ok tǫnnum, 20 menn drap hon þar á lítilli stundu, en 3 kvómust út ok undan ok á skip, ok héldu þegar undan landi; en Ásbjǫrn gengr þar til, er hann kemr at hellinum Brúsa, ok snarar þegar inn í; honum varð nokkut dimt fyrir augum, en skuggamikit var í hellinum; hann verðr eigi fyrr var við, enn hann er þrifinn álopt, ok færðr niðr svá hart, at Ásbirni þótti furða í, verðr hann þess þá varr, at þar er kominn Brúsi jǫtun, ok sýndist heldr mikiligr. Brúsi mælti þá: þó lagðir þú mikit kapp á at sækja híngat; skaltu nú ok eyrindi hafa, þvíat þú skalt hér lífit láta með svá miklum harmkvælum, at þat skal aðra letja at sækja mik heim með ófriði; fletti hann þá Ásbjǫrn klæðum, þvíat svá, var þeirra mikill afla munr, at jǫtuninn varð einn at ráða þeirra í milli; bálk mikinn sá Ásbjǫrn standa um þveran hellinn ok stórt gat á miðjum bálkinum; járnsúla stór stóð nokkut svá fyrir framan bálkinn. Nú skal prófa þat, segir Brúsi, hvárt þú ert nokkut harðari enn aðrir menn. Lítit mun þat at reyna, segir Ásbjǫrn....

Síðan lét Ásbjǫrn líf sitt með mikilli hreysti ok dreingskap.