8. Þat er at segja at þeir þrír menn, er undan kómust, sóttu knáliga róðr, ok léttu eigi fyrr enn þeir kómu at landi, sǫgðu þau tíðindi er gerzt hǫfðu í þeirra fǫrum, kvóðust ætla Ásbjǫrn dauðan, en kunnu ekki frá at segja, hversu at hefði borizt um hans líflát; kvómu þeir sér i skip með kaupmǫnnum, ok fluttust svá suðr til Danmerkr; spurðust nú þessi tíðindi víða, ok þóttu mikil. Þa var orðit hǫfðíngja skipti í Noregi, Hakon jarl dauðr, en Ólafr Tryggvason í land kominn, ok bauð ǫllum rétta trú. Ormr Stórólfsson spurði út til Íslands um
farar ok líflát Ásbjarnar, er mǫnnum þótti sem vera mundi; þótti honum þat allmikill skaði, ok undi eigi lengr á Íslandi, ok tók sér far í Reyðarfirði, ok fór þar utan; þeir kvómu norðarliga við Noreg, ok sat hann um vetrinn í Þrándheimi; þá hafði Ólafr ráðit 3 vetr Noregi. Um vórit bjóst Ormr at fara til Sauðeya, þeir vóru því nærr margir á skipi, sem þeir Ásbjǫrn h[,]fðu verit; þeir lǫgðu at minni Sauðey síð um kveldit, ok tjǫlduðu á landi, ok lágu þar um náttina....
9. Nú gengr Ormr þar til er hann kemr at hellinum, sér hann nú bjargit þat stóra, ok leizt úmátuligt nokkurum manni þat í brott at færa; þó dregr hann á sik glófana Menglaðarnauta, tekr síðan á bjarginu ok færir þat burt or dyrunum, ok þikist Ormr þá aflraun mesta sýnt hafa; hann gekk þá inní hellinn, ok lagði málajárn í dyrnar, en er hann var inn kominn, sá hann hvar kettan hljóp með gapanda ginit. Ormr hafði boga ok ǫrvamæli, lagði hann þá ǫr á streing, ok skaut at kettunni þremr ǫrum, en hon hendi allar með hvoptunum, ok beit í sundr, hefir hon sik þá at Ormi, ok rekr klærnar framan í fángit, svá at Ormr kiknar við, en klærnar gengu í gegnum klæðin svá at í beini stóð; hon ætlar þá at bíta í andlit Ormi, finnr hann þá at honum mun eigi veita, heitir þá á sjálfan guð ok hinn heilaga Petrum postula, at gánga til Róms, ef hann ynni kettuna ok Brúsa, son hennar; síðan fann Ormr at mínkaðist afl kettunnar, tekr hann þá annarri hendi um kverkr henni, en annarri um hrygg, ok gengr hana á bak, ok brýtr ísundr í henni hrygginn, ok gengr svá af henni dauðri. Ormr sá þá, hvar bálkr stórr var um þveran hellinn; hann gengr þá innar at, en er hann kemr þar, sér hann at fleinn mikill kemr utar í gegnum bálkinn, hann var bæði digr ok lángr; Ormr grípr þá í móti fleininum, ok leggr af út; Brúsi kippir þá at sér fleininum ok var hann fastr svá at hvergi gekk; þat undraðist Brúsi, ok gægdist upp yfir bálkinn, en er Ormr sér þat, þrífr hann í skeggit á Brúsa báðum hǫndum, en Brúsi bregzt við í ǫðrum stað, sviptast þeir þá fast um bálkinn. Ormr hafði vafit skegginu um hǫnd sér, ok rykkir til svá fast, at hann rífr af Brúsa allan skeggstaðinn, hǫkuna, kjaptana báða, vángafyllurnar upp alt at eyrum, gekk hér með holdit niðr at beini. Brúsi lét þá
síga brýnnar, ok grettist heldr greppiliga. Ormr stǫkkr þá innar yfir bálkinn, grípast þeir þá til ok glíma lengi, mæddi Brúsa þá fast blóðrás, tekr hann þá heldr at gángast fyrir, gefr Ormr þá á, ok rekr Brúsa at bálkinum ok brýtr hann þar um á bak aptr. Snemma sagði mér þat hugr, sagði Brúsi, at ek munda af þér nokkut erfitt fá, þegar ek heyrða þín getit, enda er þat nú fram komit, muntu nú vinna skjótt um, ok hǫggva hǫfuð af mér, en þat var satt, at mjǫk pínda ek Ásbjǫrn prúða, þá er ek rakta or honum alla þarmana, ok gaf hann sik ekki við, fyrrenn hann dó. Illa gerðir þú þat, segir Ormr, at pína hann svá mjǫk jafnrǫskvan mann, skaltu ok hafa þess nokkurar menjar. Hann brá þá saxi ok reist blóðǫrn á baki honum, ok skar ǫll rifin frá hryggnum, ok dró þar út lúngun; lét Brúsi svá líf sitt með litlum dreingskap; síðan bar Ormr eld at, ok brendi upp til ǫsku bæði Brúsa ok kettuna, ok er hann hafði þetta starfat, fór hann burt or hellinum með kistur tvær fullar af gulli ok silfri, en þat sem meira var fémætt, gaf hann í vald Menglaðar, ok svá eyna; skildu þau með mikilli vináttu, kom Ormr til manna sinna í nefndan tíma, héldu síðan til meginlands. Sat Ormr í Þrándheimi vetr annan.
Translation of Extract from Þáttr Orms Stórólfssonar
7.
A little after Orm and Asbiorn had parted, Asbiorn wished to go north to Sandeyar[[314]]; he went aboard with twenty-four men, went north past Mæri, and landed late in the day at the outermost of the Sandeyar[[314]]. They landed and pitched a tent, and spent the night there, and met with nothing.
Early in the morning Asbiorn arose, clothed himself, took his arms, went inland, and bade his men wait for him.
But when some time had passed from Asbiorn's having gone away, they were aware that a monstrous[[315]] cat had come to the
door of the tent: she was coal-black in colour and very fierce, for it seemed as if fire was burning from her nostrils and mouth, and her eyes were nothing fair: they were much startled at this sight, and full of fear. Then the cat leapt within the tent upon them, and gripped one after the other, and so it is said that some she swallowed and some she tore to death with claws and teeth. Twenty men she killed in a short time, and three escaped aboard ship, and stood away from the shore.