Superest ergo, ut arma nouo militi congrua corrogentur. Allatisque ensibus, quos in regno præstantiores rex poterat inuestigare, Uffo singulos dextra uibrans, in partes confregit minutissimas. "Hæccine arma sunt," inquit, "quibus et uitam et regni tuebor honorem?" Cuius cum pater uiuidam experiretur uirtutem, "Unicum adhuc," ait, "et regni et uitæ nostræ superest asylum." Ad tumulum itaque ducatum postulauit, in quo prius mucronem experientissimum occultauerat. Et mox intersigniis per petrarum notas edoctus, gladium jussit effodi præstantissimum. Quem illico dextra corripiens, "Hic est," ait, "fili, quo numerose triumphaui, et qui mihi infallibile semper tutamen extitit." Et hæc dicens, eundem filio contradidit. Nec mora; terminus ecce congressioni præfixus arctius

instabat. Tandem, confluentibus undique phalangis innumerabilibus, in Egdoræ fluminis mediamne[[342]] locus pugnæ constituitur: ut ita pugnatores ab utriusque cœtus adminiculo segregati nullius opitulatione fungerentur. Teotonicis ergo ultra fluminis ripam in Holsatia considentibus, Danis uero citra amnem dispositis, rex pontis in medio sedem elegit, quatenus, si unigenitus occumberet, in fluminis se gurgitem præcipitaret, ne pariter nato orbatus et regno cum dolore superstes canos deduceret ad inferos. Deinde emissis utrinque pugilibus, in medio amne conuenerunt. Ast ubi miles noster egregius Uffo, duos sibi conspexit occurrere, tanquam leo pectore robusto infremuit, animoque constanti duobus electis audacter se opponere non detrectauit, illo cinctus mucrone, quem patrem supra meminimus occuluisse, et alterum dextra strictum gestans. Quos cum primum obuios habuisset, sic singillatim utrumque alloquitur, et quod raro legitur accidisse, athleta noster elegantissimus, cuius memoria in æternum non delebitur, ita aduersarios animabat ad pugnam: "Si te," inquit, "regni nostri stimulat ambitio, ut nostræ opis, potentiæque, opumque capessere uelis opulentias, comminus te clientem decet præcedere, ut et regni tui terminos amplifices, et militibus tuis conspicientibus, strenuitatis nomen nanciscaris." Campionem uero hunc in modum alloquitur: "Uirtutis tuæ experientiam jam locus est propagare, si comminus accesseris, et eam, quam pridem Alamannis gloriam ostendisti, Danis quoque propalare non cuncteris. Nunc ergo famam tuæ strenuitatis poteris ampliare, et egregiæ munificentiæ dono ditari, si et dominum præcedas, et clypeo defensionis eum tuearis. Studeat, quæso, Teotonicis experta strenuitas variis artis pugillatoriæ modis Danos instruere, ut tandem optata potitus uictoria, cum triumphi ualeas exultatione ad propria remeare." Quam quum complesset exhortationem, pugilis cassidem toto percussit conamine, ita ut, quo feriebat, gladius in duo dissiliret. Cuius fragor per uniuersum intonuit exercitum. Unde cohors Teotonicorum exultatione perstrepebat: sed contra Dani desperationis consternati tristitia, gemebundi murmurabant. Rex uero, ut audiuit, quod filii ensis dissiliuisset, in margine se pontis jussit

locari. Uerum Uffo, subito exempto, quo cinctus erat, gladio, pugilis illico coxam cruentauit, nec mora, et caput pariter amputauit. Sic ergo ludus fortunæ ad instar lunæ uarius, nunc his, nunc illis successibus illudebat, et quibus iamiam exultatione fauebat ingenti, eos nouercali mox uultu, toruoque conspexit intuitu. Hoc cognito, senior jam confidentius priori se jussit sede locari. Nec jam anceps diu extitit uictoria. Siquidem Uffo ualide instans, ad ripam amnis pepulit hæredem imperii, ibique eum haud difficulter gladio iugulauit. Sicque duorum solus uictor existens, Danis irrogatam multis retro temporibus infamiam gloriosa uirtute magnifice satis aboleuit. Atque ita Alamannis cum improperii uerecundia, cassatisque minarum ampullositatibus, cum probris ad propria remeantibus, postmodum in pacis tranquillitate præcluis Uffo regni sui regebat imperium.


M. Note on the Danish Chronicles

The text of Saxo Grammaticus, given above, is based upon the magnificent first edition printed by Badius Ascensius (Paris, 1514). Even at the time when this edition was printed, manuscripts of Saxo had become exceedingly scarce, and we have now only odd leaves of MS remaining. One fragment, however, discovered at Angers, and now in the Royal Library at Copenhagen, comes from a MS which had apparently received additions from Saxo himself, and therefore affords evidence as to his spelling.

Holder's edition (Strassburg, 1886) whilst following in the main the 1514 text of Badius Ascensius, is accordingly revised to comply with the spelling of the Copenhagen fragments, and with any other traces of MS authority extant. I doubt the necessity for such revision. If the text were extant in MS, one might feel bound to follow the spelling of the MS, as in the case of the old English MSS of the Vitae Offarum below: but seeing that Saxo, with the exception of a few pages, is extant only in a 16th century printed copy, the spelling of which is almost identical with that now current in Latin text books, it seems a pity to restore conjecturally mediæval spellings likely

to worry a student. Accordingly I have followed the printed text of 1514, modernizing a very few odd spellings, and correcting some obvious printers errors[[343]].

A translation of the first nine books of Saxo by Prof. O. Elton has been published by the Folk-Lore Society (No. xxxiii, 1893).

Saxo completed his history in the early years of the 13th century. His elder contemporary, Sweyn Aageson, had already written a Brief History of the Kings of Denmark. Sweyn's History must have been completed not long after 1185, to which date belongs the last event he records. The extracts given from it (pp. 211-15) are taken from Langebek's collection, with modifications of spelling. Langebek follows the first edition (Stephanius, 1642); the ms used in this edition had been destroyed in 1728. Cod. Arn. Mag. 33, recently printed by Gertz, although very corrupt, is supposed to give the text of Sweyn's History in a form less sophisticated than that of the received text (see Gertz, Scriptores Minores Historiæ Danicæ, 1917, p. 62). The Little Chronicle of the Kings of Leire is probably earlier than Sweyn's History. Gertz dates it c. 1170, and thinks it was written by someone connected with the church at Roskilde. It covers only the early traditional history. See above, pp. 17, 204.