Þórhallr mælti: "Þat er svá háttat, at mér helz lítt á sauðamǫnnum. Verðr þeim heldr klakksárt, en sumir gera engar lyktir á. Vill nú engi til taka, sá er kunnigt er til, hvat fyrir býr."
Skapti svarar: "Þar mun liggja meinvættr nǫkkur, er menn eru tregari til at geyma síðr þíns fjár en annarra manna. Nú fyrir því, at þú hefir at mér ráð sótt, þá skal ek fá þér sauðamann, þann er Glámr heitir, ættaðr ór Svíþjóð, ór Sylgsdǫlum, er út kom í fyrra sumar, mikill ok sterkr, ok ekki mjǫk við alþýðu skap."
Þórhallr kvaz ekki um þat gefa, ef hann geymdi vel fjárins; Skapti sagði ǫðrum eigi vænt horfa, ef hann geymdi eigi fyrir afls sakir ok áræðis; Þórhallr gekk þá út. Þetta var at þinglausnum.
Þórhalli var vant hesta tveggja ljósbleikra, ok fór sjálfr at leita; af því þykkjaz menn vita, at hann var ekki mikilmenni. Hann gekk upp undir Sleðás ok suðr með fjalli því, er Ármannsfell heitir. Þá sá hann, hvar maðr fór ofan ór Goðaskógi ok bar hrís á hesti. Brátt bar saman fund þeira; Þórhallr spurði hann at nafni, en hann kvez Glámr heita. Þessi maðr
var mikill vexti ok undarligr í yfirbragði, bláeygðr ok opineygðr, úlfgrár á hárslit. Þórhalli brá nǫkkut í brún, er hann sá þenna mann; en þó skildi hann, at honum mundi til þessa vísat.
"Hvat er þér bezt hent at vinna?" segir Þórhallr.
Glámr kvað sér vel hent at geyma sauðfjár á vetrum.
"Viltu geyma sauðfjár míns?" segir Þórhallr; "gaf Skapti þik á mitt vald."
"Svá mun þér hentust mín vist, at ek fari sjálfráðr; því ek em skapstyggr, ef mér líkar eigi vel," sagði Glámr.
"Ekki mun mér mein at því," segir Þórhallr, "ok vil ek, at þú farir til mín."