"Gera má ek þat," segir Glámr; "eða eru þar nǫkkur vandhœfi á?"
"Reimt þykkir þar vera," sagði Þórhallr.
"Ekki hræðumz ek flykur þær," sagði Glámr, "ok þykkir mér at ódauflig[r]a."
"Þess muntu við þurfa," segir Þórhallr, "ok hentar þar betr, at vera eigi alllítill fyrir sér."
Eptir þat kaupa þeir saman, ok skal Glámr koma at vetrnóttum. Siðan skildu þeir, ok fann Þórhallr hesta sína, þar sem hann hafði nýleitat. Reið Þórhallr heim, ok þakkaði Skapta sinn velgerning.
Sumar leið af, ok frétti Þórhallr ekki til sauðamanns, ok engi kunni skyn á honum. En at ánefndum tíma kom hann á Þórhallsstaði. Tekr bóndi við honum vel, en ǫllum ǫðrum gaz ekki at honum, en húsfreyju þó minst. Hann tók við fjárvarðveizlu, ok varð honum lítit fyrir því; hann var hljóðmikill ok dimmraddaðr, ok féit stǫkk allt saman, þegar hann hóaði. Kirkja var á Þórhallsstǫðum; ekki vildi Glámr til hennar koma; hann var ósǫngvinn ok trúlauss, stirfinn ok viðskotaillr; ǫllum var hann hvimleiðr.
Nú leið svá þar til er kemr atfangadagr jóla. Þá stóð Glámr snemma upp ok kallaði til matar síns.
Húsfreyja svarar: "Ekki er þat háttr kristinna manna, at mataz þenna dag, þvíat á morgin er jóladagr hinn fyrsti," segir hon, "ok er því fyrst skylt at fasta í dag."
Hann svarar: "Marga hindrvitni hafi þér, þá er ek sé til enskis koma. Veit ek eigi, at mǫnnum fari nú betr at, heldr
en þá, er menn fóru ekki með slíkt. Þótti mér þá betri siðr, er menn váru heiðnir kallaðir; ok vil ek mat minn en engar refjur."