Húsfreyja mælti: "Víst veit ek, at þér mun illa faraz í dag, ef þú tekr þetta illbrigði til."
Glámr bað hana taka mat í stað; kvað henni annat skyldu vera verra. Hon þorði eigi annat, en at gera, sem hann vildi. Ok er hann var mettr, gekk hann út, ok var heldr gustillr. Veðri var svá farit, at myrkt var um at litaz, ok flǫgraði ór drífa, ok gnýmikit, ok versnaði mjǫk sem á leið daginn. Heyrðu menn til sauðamanns ǫndverðan daginn, en miðr er á leið daginn. Tók þá at fjúka, ok gerði á hríð um kveldit; kómu menn til tíða, ok leið svá fram at dagsetri; eigi kom Glámr heim. Var þá um talat, hvárt hans skyldi eigi leita; en fyrir því, at hríð var á ok niðamyrkr, þá varð ekki af leitinni. Kom hann eigi heim jólanóttina; biðu menn svá fram um tíðir. At œrnum degi fóru menn í leitina, ok fundu féit víða í fǫnnum, lamit af ofviðri eða hlaupit á fjǫll upp. Þvínæst kómu þeir á traðk mikinn ofarliga í dalnum. Þótti þeim því líkt, sem þar hefði glímt verit heldr sterkliga, þvíat grjótit var víða upp leyst, ok svá jǫrðin. Þeir hugðu at vandliga ok sá, hvar Glámr lá, skamt á brott frá þeim. Hann var dauðr, ok blár sem Hel, en digr sem naut. Þeim bauð af honum óþekt mikla, ok hraus þeim mjǫk hugr við honum. En þó leituðu þeir við at fœra hann til kirkju, ok gátu ekki komit honum, nema á einn gilsþrǫm þar skamt ofan frá sér; ok fóru heim við svá búit, ok sǫgðu bónda þenna atburð. Hann spurði, hvat Glámi mundi hafa at bana orðit. Þeir kváðuz rakit hafa spor svá stór, sem keraldsbotni væri niðr skelt þaðan frá, sem traðkrinn var, ok upp undir bjǫrg þau, er þar váru ofarliga í dalnum, ok fylgðu þar með blóðdrefjar miklar. Þat drógu menn saman, at sú meinvættr, er áðr hafði [þar] verit, mundi hafa deytt Glám; en hann mundi fengit hafa henni nǫkkurn áverka, þann er tekit hafi til fulls, þvíat við þá meinvætti hefir aldri vart orðit síðan. Annan jóladag var enn til farit at fœra Glám til kirkju. Váru eykir fyrir beittir, ok gátu þeir hvergi fœrt hann, þegar sléttlendit var ok eigi var forbrekkis at fara. Gengu nú frá við svá búit. Hinn þriðja dag fór prestr með þeim, ok leituðu allan daginn,
ok Glámr fannz eigi. Eigi vildi prestr optar til fara; en sauðamaðr fannz, þegar prestr var eigi í ferð. Létu þeir þá fyrir vinnaz, at fœra hann til kirkju; ok dysjuðu hann þar, sem þá var hann kominn. Lítlu síðar urðu menn varir við þat, at Glámr lá eigi kyrr. Varð mǫnnum at því mikit mein, svá at margir fellu í óvit, ef sá hann, en sumir heldu eigi vitinu. Þegar eptir jólin þóttuz menn sjá hann heima þar á bœnum. Urðu menn ákafliga hræddir; stukku þá margir menn í brott. Þvinæst tók Glámr at ríða húsum á nætr, svá at lá við brotum. Gekk hann þá náliga nætr ok daga. Varla þorðu menn at fara upp í dalinn, þóat ætti nóg ørendi. Þótti mǫnnum þar í heraðinu mikit mein at þessu.
Um várit fekk Þórhallr sér hjón ok gerði bú á jǫrðu sinni. Tók þá at minka aptrgangr, meðan sólargangr var mestr. Leið svá fram á miðsumar. Þetta sumar kom út skip í Húnavatni; þar var á sá maðr, er Þorgautr hét. Hann var útlendr at kyni, mikill ok sterkr; hann hafði tveggja manna afl; hann var lauss ok einn fyrir sér; hann vildi fá starfa nǫkkurn, því(at) hann var félauss. Þórhallr reið til skips ok fann Þorgaut; spurði ef hann vildi vinna fyrir honum; Þorgautr kvað þat vel mega vera, ok kvez eigi vanda þat.
"Svá skaltu við búaz," segir Þórhallr, "sem þar sé ekki veslingsmǫnnum hent at vera, fyrir aptrgǫngum þeim, er þar hafa verit um hríð, en ek vil ekki þik á tálar draga."
Þorgautr svarar: "Eigi þykkjumz ek upp gefinn, þóat ek sjá smáváfur; mun þá eigi ǫðrum dælt, ef ek hræðumz; ok ekki bregð ek vist minni fyrir þat."
Nú semr þeim vel kaupstefnan, ok skal Þorgautr gæta sauðfjár at vetri.
Leið nú af sumarit. Tók Þorgautr við fénu at vetrnáttum. Vel líkaði ǫllum við hann. Jafnan kom Glámr heim ok reið húsum. Þat þótti Þorgauti allkátligt, ok kvað, "þrælinn þurfa mundu nær at ganga, ef ek hræðumz." Þórhallr bað hann hafa fátt um; "er bezt, at þit reynið ekki með ykkr."
Þorgautr mælti: "Sannliga er skekinn þróttr ór yðr; ok dett ek eigi niðr milli dœgra við skraf þetta."
Nú fór svá fram um vetrinn allt til jóla. Atfangakveld jóla fór sauðamaðr til fjár.