Þá mælti húsfreyja: "Þurfa þœtti mér, at nú fœri eigi at fornum brǫgðum."
Hann svarar: "Ver eigi hrædd um þat, húsfreyja," sagði hann; "verða mun eitthvert sǫguligt, ef ek kem ekki aptr." Síðan gekk hann aptr til fjár síns. Veðr var heldr kalt, ok fjúk mikit. Því var Þorgautr vanr, at koma heim, þá er hálfrøkkvat var; en nú kom hann ekki heim í þat mund. Kómu tíðamenn, sem vant var. Þat þótti mǫnnum eigi ólíkt á horfaz sem fyrr. Bóndi vildi leita láta eptir sauðamanni, en tíðamenn tǫlduz undan, ok sǫgðuz eigi mundu hætta sér út í trǫllahendr um nætr; ok treystiz bóndi eigi at fara, ok varð ekki af leitinni. Jóladag, er menn váru mettir, fóru menn til ok leituðu sauðamanns. Gengu þeir fyrst til dysjar Gláms, þvíat menn ætluðu af hans vǫldum mundi orðit um hvarf sauðamanns. En er þeir kómu nær dysinni, sáu þeir þar mikil tíðendi, ok þar fundu þeir sauðamann, ok var hann brotinn á háls, ok lamit sundr hvert bein í honum. Síðan fœrðu þeir hann til kirkju, ok varð engum manni mein at Þorgauti síðan. En Glámr tók at magnaz af nýju. Gerði hann nú svá mikit af sér, at menn allir stukku brott af Þórhallsstǫðum, útan bóndi einn ok húsfreyja. Nautamaðr hafði þar verit lengi hinn sami. Vildi Þórhallr hann ekki lausan láta fyrir góðvilja sakir ok geymslu. Hann var mjǫk við aldr, ok þótti honum mikit fyrir, at fara á brott; sá hann ok, at allt fór at ónytju, þat er bóndi átti, ef engi geymdi. Ok einn tíma eptir miðjan vetr var þat einn morgin, at húsfreyja fór til fjóss, at mjólka kýr eptir tíma. Þá var alljóst, þvíat engi treystiz fyrr úti at vera annarr en nautamaðr; hann fór út, þegar lýsti. Hon heyrði brak mikit í fjósit, ok beljan ǫskurliga; hon hljóp inn œpandi ok kvaz eigi vita, hver ódœmi um væri í fjósinu. Bóndi gekk út ok kom til nautanna, ok stangaði hvert annat. Þótti honum þar eigi gott, ok gekk innar at hlǫðunni. Hann sá, hvar lá, nautamaðr, ok hafði hǫfuðit í ǫðrum bási en fœtr í ǫðrum; hann lá á bak aptr. Bóndi gekk at honum ok þreifaði um hann; finnr brátt, at hann er dauðr ok sundr hryggrinn í honum. Var hann brotinn um báshelluna. Nú þótti bónda eigi vært, ok fór í brott af bœnum með allt þat, sem hann mátti í brott flytja. En allt kvikfé þat, sem eptir var, deyddi Glámr. Ok þvinæst fór
hann um allan dalinn ok eyddi alla bœi upp frá Tungu. Var Þórhallr þá með vinum sínum þat [sem] eptir var vetrarins. Engi maðr mátti fara upp í dalinn með hest eðr hund, þvíat þat var þegar drepit. En er váraði, ok sólargangr var sem mestr, létti heldr aptrgǫngunum. Vildi Þórhallr nú fara aptr til lands síns. Urðu honum ekki auðfengin hjón, en þó gerði hann bú á Þórhallsstǫðum. Fór allt á sama veg sem fyrr; þegar at haustaði, tóku at vaxa reimleikar. Var þá mest sótt at bóndadóttur; ok svá fór, at hon léz af því. Margra ráða var í leitat, ok varð ekki at gǫrt. Þótti mǫnnum til þess horfaz, at eyðaz mundi allr Vatnsdalr, ef eigi yrði bœtr á ráðnar.
Nú er þar til at taka, at Grettir Ásmundarson sat heima at Bjargi um haustit, síðan þeir Vígabarði skildu á Þóreyjargnúpi. Ok er mjǫk var komit at vetrnóttum, reið Grettir heiman norðr yfir hálsa til Víðidals, ok gisti á Auðunarstǫðum. Sættuz þeir Auðunn til fulls, ok gaf Grettir honum øxi góða, ok mæltu til vináttu með sér. Auðunn bjó lengi á Auðunarstǫðum ok var kynsæll maðr. Hans sonr var Egill, er átti Úlfheiði, dóttur Eyjólfs Guðmundarsonar, ok var þeira sonr Eyjólfr, er veginn var á alþingi. Hann var faðir Orms, kapiláns Þorláks biskups. Grettir reið norðr til Vatnsdals ok kom á kynnisleit í Tungu. Þar bjó þá Jǫkull Bárðarson, móðurbróðir Grettis; Jǫkull var mikill maðr ok sterkr ok hinn mesti ofsamaðr. Hann var siglingamaðr, ok mjǫk ódæll, en þó mikilhœfr maðr. Hann tók vel við Gretti, ok var hann þar þrjár nætr. Þá var svá mikit orð á aptrgǫngum Gláms, at mǫnnum var ekki jafntíðrœtt sem þat. Grettir spurði inniliga at þeim atburðum, er hǫfðu orðit; Jǫkull kvað þar ekki meira af sagt en til væri hœft; "eða er þér forvitni á, frændi! at koma þar?"
Grettir sagði, at þat var satt.
Jǫkull bað hann þat eigi gera, "því þat er gæfuraun mikil; en frændr þínir eiga mikit í hættu, þar sem þú ert," sagði hann; "þykkir oss nú engi slíkr af ungum mǫnnum sem þú; en illt mun af illum hljóta, þar sem Glámr er. Er ok miklu betra, at fáz við mennska menn en við óvættir slíkar."
Grettir kvað sér hug á, at koma á Þórhallsstaði, ok sjá, hversu þar væri um gengit.
Jǫkull mælti: "Sé ek nú, at eigi tjáir at letja þik; en satt er þat sem mælt er, at sitt er hvárt, gæfa eða gervigleikr."