"Þá er ǫðrum vá fyrir dyrum, er ǫðrum er inn um komit; ok hygg at, hversu þér mun fara sjálfum, áðr lýkr," kvað Grettir.
Jǫkull svarar: "Vera kann, at vit sjáim báðir nǫkkut fram, en hvárrgi fái við gǫrt."
Eptir þat skildu þeir, ok líkaði hvárigum annars spár.
Grettir reið á Þórhallsstaði, ok fagnaði bóndi honum vel. Hann spurði, hvert Grettir ætlaði at fara; en hann segiz þar vilja vera um nóttina, ef bónda líkaði, at svá væri. Þórhallr kvaz þǫkk fyrir kunna, at hann væri þar, "en fám þykkir slœgr til at gista hér um tíma; muntu hafa heyrt getit um, hvat hér er at væla. En ek vilda gjarna, at þú hlytir engi vandræði af mér. En þóat þú komiz heill á brott, þá veit ek fyrir víst, at þú missir hests þíns; því engi heldr hér heilum sínum fararskjóta, sá er kemr."
Grettir kvað gott til hesta, hvat sem af þessum yrði.
Þórhallr varð glaðr við, er Grettir vildi þar vera, ok tók við honum báðum hǫndum. Var hestr Grettis læstr í húsi sterkliga. Þeir fóru til svefns, ok leið svá af nóttin, at ekki kom Glámr heim.
Þá mælti Þórhallr: "Vel hefir brugðit við þína kvámu, þvíat hverja nótt er Glámr vanr at ríða húsum eða brjóta upp hurðir, sem þú mátt merki sjá."
Grettir mælti: "Þá mun vera annathvárt, at hann mun ekki lengi á sér sitja, eða mun af venjaz meirr en eina nótt. Skal ek vera hér nótt aðra ok sjá, hversu ferr."
Siðan gengu þeir til hests Grettis, ok var ekki við hann glez. Allt þótti bónda at einu fara. Nú er Grettir þar aðra nótt, ok kom ekki þrællinn heim. Þá þótti bónda mjǫk vænkaz. Fór hann þá, at sjá hest Grettis. Þá var upp brotit húsit, er bóndi kom til, en hestrinn dreginn til dyra útar, ok lamit í sundr í honum hvert bein.
Þórhallr sagði Gretti, hvar þá var komit, ok bað hann forða sér: "þvíat víss er dauðinn, ef þú bíðr Gláms."