Grettir svarar: "Eigi má ek minna hafa fyrir hest minn, en at sjá þrælinn."
Bóndi sagði, at þat var eigi bati, at sjá hann, "þvíat hann er ólíkr nǫkkurri mannligri mynd; en góð þykki mér hver sú stund, er þú vilt hér vera."
Nú líðr dagrinn; ok er menn skyldu fara til svefns, vildi Grettir eigi fara af klæðum, ok lagðiz niðr í setit gegnt lokrekkju bónda. Hann hafði rǫggvarfeld yfir sér, ok knepti annat skautit niðr undir fœtr sér, en annat snaraði hann undir hǫfuð sér, ok sá út um hǫfuðsmáttina. Setstokkr var fyrir framan setit, mjǫk sterkr, ok spyrndi hann þar í. Dyraumbúningrinn allr var frá brotinn útidyrunum, en nú var þar fyrir bundinn hurðarflaki, ok óvendiliga um búit. Þverþilit var allt brotit frá skálanum, þat sem þar fyrir framan hafði verit, bæði fyrir ofan þvertréit ok neðan. Sængr allar váru ór stað fœrðar. Heldr var þar óvistuligt. Ljós brann í skálanum um nóttina. Ok er af mundi þriðjungr af nótt, heyrði Grettir út dynur miklar. Var þá farit upp á húsin, ok riðit skálanum ok barit hælunum, svá at brakaði í hverju tré. Þvi gekk lengi; þá var farit ofan af húsunum ok til dyra gengit. Ok er upp var lokit hurðunni, sá Grettir, at þrællinn rétti inn hǫfuðit, ok sýndiz honum afskræmiliga mikit ok undarliga stórskorit. Glámr fór seint ok réttiz upp, er hann kom inn í dyrnar; hann gnæfaði ofarliga við ræfrinu; snýr at skálanum ok lagði handleggina upp á þvertréit, ok gægðiz inn yfir skálann. Ekki lét bóndi heyra til sín, þvíat honum þótti œrit um, er hann heyrði, hvat um var úti. Grettir lá kyrr ok hrœrði sik hvergi. Glámr sá, at hrúga nǫkkur lá í setinu, ok réz nú innar eptir skálanum ok þreif í feldinn stundarfast. Grettir spyrndi í stokkinn, ok gekk því hvergi. Glámr hnykti í annat sinn miklu fastara, ok bifaðiz hvergi feldrinn. Í þriðja sinn þreif hann í með báðum hǫndum svá fast, at hann rétti Gretti upp ór setinu; kiptu nú í sundr feldinum í millum sín. Glámr leit á slitrit, er hann helt á, ok undraðiz mjǫk, hverr svá, fast mundi togaz við hann. Ok í því hljóp Grettir undir hendr honum, ok þreif um hann miðjan, ok spenti á honum hrygginn sem fastast gat hann, ok ætlaði hann, at Glámr skyldi kikna við. En þrællinn lagði at handleggjum Grettis svá fast, at hann hǫrfaði allr fyrir orku sakir. Fór Grettir þá undan í ýms setin. Gengu þá frá stokkarnir, ok allt brotnaði, þat sem fyrir varð. Vildi
Glámr leita út, en Grettir fœrði við fœtr, hvar sem hann mátti. En þó gat Glámr dregit hann fram ór skálanum. Áttu þeir þá allharða sókn þvíat þrællinn ætlaði at koma honum út ór bœnum; en svá illt sem var at eiga við Glám inni, þá sá Grettir, at þó var verra, at fáz við hann úti; ok því brauz hann í móti af ǫllu afli at fara út. Glámr fœrðiz í aukana, ok knepti hann at sér, er þeir kómu í anddyrit. Ok er Grettir sér, at hann fekk eigi við spornat, hefir hann allt eitt atriðit, at hann hleypr sem harðast í fang þrælnum ok spyrnir báðum fótum í jarðfastan stein, er stoð í dyrunum. Við þessu bjóz þrællinn eigi; hann hafði þá togaz við at draga Gretti at sér; ok því kiknaði Glámr á bak aptr, ok rauk ǫfugr út á dyrnar, svá at herðarnar námu uppdyrit, ok ræfrit gekk í sundr, bæði viðirnir ok þekjan frerin; fell hann svá opinn ok ǫfugr út ór húsunum, en Grettir á hann ofan. Tunglskin var mikit úti ok gluggaþykkn; hratt stundum fyrir, en stundum dró frá. Nú í því, er Glámr fell, rak skýit frá tunglinu, en Glámr hvesti augun upp í móti. Ok svá, hefir Grettir sagt sjálfr, at þá eina sýn hafi hann sét svá, at honum brygði við. Þá sigaði svá at honum af ǫllu saman, mœði ok því, er hann sá at Glámr gaut sínum sjónum harðliga, at hann gat eigi brugðit saxinu, ok lá náliga í milli heims ok heljar. En því var meiri ófagnaðarkraptr með Glámi en flestum ǫðrum aptrgǫngumǫnnum, at hann mælti þá á þessa leið: "Mikit kapp hefir þú á lagit, Grettir," sagði hann, "at finna mik. En þat mun eigi undarligt þykkja, þóat þú hljótir ekki mikit happ af mér. En þat má ek segja þér, at þú hefir nú fengit helming afls þess ok þroska, er þér var ætlaðr, ef þú hefðir mik ekki fundit. Nú fæ ek þat afl eigi af þér tekit, er þú hefir áðr hrept; en því má ek ráða, at þú verðr aldri sterkari en nú ertu, ok ertu þó nógu sterkr, ok at því mun mǫrgum verða. Þú hefir frægr orðit hér til af verkum þínum; en heðan af munu falla til þín sektir ok vígaferli, en flest ǫll verk þín snúaz þér til ógæfu ok hamingjuleysis. Þú munt verða útlægr gǫrr, ok hljóta jafnan úti at búa einn samt. Þá legg ek þat á við þik, at þessi augu sé þér jafnan fyrir sjónum, sem ek ber eptir; ok mun þér erfitt þykkja, einum at vera; ok þat mun þér til dauða draga."
Ok sem þrællinn hafði þetta mælt, þá rann af Gretti ómegin,
þat sem á honum hafði verit. Brá hann þá saxinu ok hjó hǫfuð af Glámi ok setti þat við þjó honum. Bóndi kom þá út, ok hafði klæz, á meðan Glámr lét ganga tǫluna; en hvergi þorði hann nær at koma, fyrr en Glámr var fallinn. Þórhallr lofaði guð fyrir, ok þakkaði vel Gretti, er hann hafði unnit þenna óhreina anda. Fóru þeir þá til, ok brendu Glám at kǫldum kolum. Eptir þat [báru þeir ǫsku hans í eina hít ok] grófu þar niðr, sem sízt váru fjárhagar eða mannavegir. Gengu heim eptir þat, ok var þá mjǫk komit at degi. Lagðiz Grettir niðr, þvíat hann var stirðr mjǫk. Þórhallr sendi menn á næstu bœi eptir mǫnnum; sýndi ok sagði, hversu farit hafði. Ǫllum þótti mikils um vert um þetta verk, þeim er heyrðu. Var þat þá almælt, at engi væri þvílíkr maðr á ǫllu landinu fyrir afls sakir ok hreysti ok allrar atgervi, sem Grettir Ásmundarson.
Þórhallr leysti Gretti vel af garði ok gaf honum góðan hest ok klæði sœmilig, því[at] þau váru ǫll sundr leyst, er hann hafði áðr borit. Skildu þeir með vináttu. Reið Grettir þaðan í Ás í Vatnsdal, ok tók Þorvaldr við honum vel ok spurði inniliga at sameign þeira Gláms; en Grettir segir honum viðskipti þeira, ok kvaz aldri í þvílíka aflraun komit hafa, svá langa viðreign sem þeir hǫfðu saman átt.
Þorvaldr bað hann hafa sik spakan, "ok mun þá vel duga, en ella mun þér slysgjarnt verða."
Grettir kvað ekki batnat hafa um lyndisbragðit, ok sagðiz nú miklu verr stiltr en áðr, ok allar mótgerðir verri þykkja. Á því fann hann mikla muni, at hann var orðinn maðr svá myrkfælinn, at hann þorði hvergi at fara einn saman, þegar myrkva tók. Sýndiz honum þá hvers kyns skrípi; ok þat er haft síðan fyrir orðtœki, at þeim ljái Glámr augna eðr gefi glámsýni, er mjǫk sýniz annan veg, en er. Grettir reið heim til Bjargs, er hann hafði gǫrt ørendi sín, ok sat heima um vetrinn.