(b) Sandhaugar episode (caps. 64-66)
Steinn hét prestr, er bjó at Eyjardalsá í Bárðardal. Hann var búþegn góðr ok ríkr at fé. Kjartan hét son hans, rǫskr maðr ok vel á legg kominn. Þorsteinn hvíti hét maðr, er
bjó at Sandhaugum, suðr frá Eyjardalsá. Steinvǫr hét kona hans, ung ok glaðlát. Þau áttu bǫrn, ok váru þau ung í þenna tíma. Þar þótti mǫnnum reimt mjǫk sakir trǫllagangs. Þat bar til, tveim vetrum fyrr en Grettir kom norðr í sveitir, at Steinvǫr húsfreyja at Sandhaugum fór til jólatíða til Eyjardalsár eptir vana, en bóndi var heima. Lǫgðuz menn niðr til svefns um kveldit; ok um nóttina heyrðu menn brak mikit í skálann, ok til sængr bónda. Engi þorði upp at standa at forvitnaz um, þvíat þar var fáment mjǫk. Húsfreyja kom heim um morguninn, ok var bóndi horfinn, ok vissi engi, hvat af honum var orðit. Liðu svá hin næstu misseri. En annan vetr eptir, vildi húsfreyja fara til tíða; bað hon húskarl sinn heima vera. Hann var tregr til; en bað hana ráða. Fór þar allt á sǫmu leið, sem fyrr, at húskarl var horfinn. Þetta þótti mǫnnum undarligt. Sáu menn þá blóðdrefjar nǫkkurar í útidyrum. Þóttuz menn þat vita, at óvættir mundu hafa tekit þá báða. Þetta fréttiz víða um sveitir. Grettir hafði spurn af þessu. Ok með því at honum var mjǫk lagit at koma af reimleikum eða aptrgǫngum, þá gerði hann ferð sína til Bárðardals, ok kom atfangadag jóla til Sandhaga. Hann duldiz ok nefndiz Gestr. Húsfreyja sá, at hann var furðu mikill vexti, en heimafólk var furðu hrætt við hann. Hann beiddiz þar gistingar. Húsfreyja kvað honum mat til reiðu, "en ábyrgz þik sjálfr."
Hann kvað svá vera skyldu. "Mun ek vera heima," segir hann, "en þú far til tíða, ef þú vilt."
Hon svarar: "Mér þykkir þú hraustr, ef þú þorir heima at vera."
"Eigi læt ek mér at einu getit," sagði hann.
"Illt þykkir mér heima at vera," segir hon, "en ekki komumz ek yfir ána."
"Ek skal fylgja þér yfir," segir Gestr.
Síðan bjóz hon til tiða, ok dóttir hennar með henni, lítil vexti. Hláka mikil var úti, ok áin í leysingum; var á henni jakafǫr.
Þá mælti húsfreyja: "Ófœrt er yfir ána, bæði mǫnnum ok hestum."