"Vǫð munu á vera," kvað Gestr; "ok verið eigi hræddar."
"Ber þú fyrst meyna," kvað húsfreyja, "hon er léttari."
"Ekki nenni ek at gera tvær ferðir at þessu," segir Gestr, "ok mun ek bera þik á handlegg mér."
Hon signdi sik ok mælti: "Þetta er ófœra; eða hvat gerir þú þá af meyjunni?"
"Sjá mun ek ráð til þess," segir hann; ok greip þær upp báðar ok setti hina yngri í kné móður sinnar, ok bar þær svá á vinstra armlegg sér; en hafði lausa hina hœgri hǫnd ok óð svá, út á vaðit. Eigi þorðu þær at œpa, svá váru þær hræddar. En áin skall þegar upp á brjósti honum. Þá rak at honum jaka mikinn; en hann skaut við hendi þeiri, er laus var, ok hratt frá sér. Gerði þá svá djúpt, at strauminn braut á ǫxlinni. Óð hann sterkliga, þar til er hann kom at bakkanum ǫðrum megin, ok fleygir þeim á land. Síðan sneri hann aptr, ok var þá hálfrøkkvit, er hann kom heim til Sandhauga; ok kallaði til matar. Ok er hann var mettr, bað hann heimafólk fara innar í stofu. Hann tók þá borð ok lausa viðu, ok rak um þvera stofuna, ok gerði bálk mikinn, svá at engi heimamaðr komz fram yfir. Engi þorði í móti honum at mæla, ok í engum skyldi kretta. Gengit var í hliðvegginn stofunnar inn við gaflhlaðit; ok þar þverpallr hjá. Þar lagðiz Gestr niðr ok fór ekki af klæðunum. Ljós brann í stofunni gegnt dyrum. Liggr Gestr svá fram á nóttina.
Húsfreyja kom til Eyjardalsár til tíða, ok undruðu menn um ferðir hennar yfir ána. Hon sagðiz eigi vita, hvárt hana hefði yfir flutt maðr eða trǫll. Prestr kvað mann víst vera mundu, þóat fárra maki sé; "ok látum hljótt yfir," sagði hann; "má vera, at hann sé ætlaðr til at vinna bót á vandræðum þínum." Var húsfreyja þar um nóttina.
Nú er frá Gretti þat at segja, at þá er dró at miðri nótt, heyrði hann út dynur miklar. Þvínæst kom inn í stofuna trǫllkona mikil. Hon hafði í hendi trog, en annarri skálm, heldr mikla. Hon litaz um, er hon kom inn, ok sá, hvar Gestr lá, ok hljóp at honum, en hann upp í móti, ok réðuz á grimmliga ok sóttuz lengi í stofunni. Hon var sterkari, en hann fór undan kœnliga. En allt þat, sem fyrir þeim varð, brutu þau, jafnvel þverþilit undan stofunni. Hon dró hann fram yfir dyrnar, ok svá í anddyrit; þar tók hann fast í móti. Hon
vildi draga hann út ór bœnum, en þat varð eigi fyrr en þau leystu frá allan útidyraumbúninginn ok báru hann út á herðum sér. Þœfði hon þá ofan til árinnar ok allt fram at gljúfrum. Þá var Gestr ákafliga móðr, en þó varð annathvárt at gera: at herða sik, ella mundi hon steypa honum í gljúfrin. Alla nóttina sóttuz þau. Eigi þóttiz hann hafa fengiz við þvílíkan ófagnað fyrir afls sakir. Hon hafði haldit honum svá fast at sér, at hann mátti hvárigri hendi taka til nǫkkurs, útan hann helt um hana miðja k[ett]una. Ok er þau kómu á árgljufrit, bregðr hann flagðkonunni til sveiflu. Í því varð honum laus hin hœgri hǫndin. Hann þreif þá skjótt til saxins, er hann var gyrðr með, ok bregðr því; høggr þá á ǫxl trǫllinu, svá at af tók hǫndina hœgri, ok svá, varð hann lauss. En hon steyptiz í gljúfrin ok svá í fossinn. Gestr var þá bæði stirðr ok móðr, ok lá þar lengi á hamrinum. Gekk hann þá heim, er lýsa tók, ok lagðiz í rekkju. Hann var allr þrútinn ok blár.
Ok er húsfreyja kom frá tíðum, þótti henni heldr raskat um hýbýli sín. Gekk hon þá til Gests ok spurði, hvat til hefði borit, er allt var brotit ok bœlt. Hann sagði allt, sem farit hafði. Henni þótti mikils um vert, ok spurði, hverr hann var. Hann sagði þá til hit sanna, ok bað sœkja prest ok kvaz vildu finna hann. Var ok svá gǫrt. En er Steinn prestr kom til Sandhauga, varð hann brátt þess víss, at þar var kominn Grettir Ásmundarson, er Gestr nefndiz. Prestr spurði, hvat hann ætlaði af þeim mǫnnum mundi vera orðit, er þar hǫfðu horfit. Grettir kvaz ætla, at í gljúfrin mundu þeir hafa horfit. Prestr kvaz eigi kunna at leggja trúnað á sagnir hans, ef engi merki mætti til sjá. Grettir segir, at sífðar vissi þeir þat gørr. Fór prestr heim. Grettir lá í rekkju margar nætr. Húsfreyja gerði við hann harðla vel; ok leið svá af jólin. Þetta er sǫgn Grettis, at trǫllkonan steypðiz í gljúfrin við, er hon fekk sárit; en Bárðardalsmenn segja, at hana dagaði uppi, þá er þau glímdu, ok spryngi, þá er hann hjó af henni hǫndina, ok standi þar enn í konu líking á bjarginu. Þeir dalbúarnir leyndu þar Gretti.