Um vetrinn eptir jól var þat einn dag, at Grettir fór til Eyjardalsár. Ok er þeir Grettir funduz ok prestr, mælti Grettir: "Sé ek þat, prestr," segir hann, "at þú leggr lítinn
trúnað á sagnir mínar. Nú vil ek at þú farir með mér til árinnar, ok sjáir, hver líkendi þér þykkir á vera."
Prestr gerði svá. En er þeir kómu til fossins, sáu þeir skúta upp undir bergit; þat var meitilberg svá mikit, at hvergi mátti upp komaz, ok nær tíu faðma ofan at vatninu. Þeir hǫfðu festi með sér.
Þá mælti prestr: "Langt um ófœrt sýniz mér þér niðr at fara."
Grettir svarar: "Fœrt er víst; en þeim mun bezt þar, sem ágætismenn eru. Mun ek forvitnaz, hvat í fossinum er, en þú skalt geyma festar."
Prestr bað hann ráða, ok keyrði niðr hæl á berginu, ok bar at grjót, [ok sat þar hjá].
Nú er frá Gretti at segja, at hann lét stein í festaraugat ok lét svá síga ofan at vatninu.
"Hvern veg ætlar þú nú," segir prestr, "at fara?"
"Ekki vil ek vera bundinn," segir Grettir, "þá er ek kem í fossinn; svá boðar mér hugr um."
Eptir þat bjó hann sik til ferðar, ok var fáklæddr, ok gyrði sik með saxinu, en hafði ekki fleiri vápn. Síðan hljóp hann af bjarginu ok niðr í fossinn. Sá prestr í iljar honum, ok vissi síðan aldri, hvat af honum varð. Grettir kafaði undir fossinn, ok var þat torvelt, þvíat iða var mikil, ok varð hann allt til grunns at kafa, áðr en hann kœmiz upp undir fossinn. Þar var forberg nǫkkut, ok komz hann inn þar upp á. Þar var hellir mikill undir fossinum, ok fell áin fram af berginu. Gekk hann þá inn í hellinn, ok var þar eldr mikill á brǫndum. Grettir sá, at þar sat jǫtunn ǫgurliga mikill; hann var hræðiligr at sjá. En er Grettir kom at honum, hljóp jǫtunninn upp ok greip flein einn ok hjó til þess, er kominn var, þvíat bæði mátti hǫggva ok leggja með [honum]. Tréskapt var í; þat kǫlluðu menn þá heptisax, er þannveg var gǫrt. Grettir hjó á móti með saxinu, ok kom á skaptit, svá at í sundr tók. Jǫtunninn vildi þá seilaz á bak sér aptr til sverðs, er þar hekk í hellinum. Í því hjó Grettir framan á brjóstit, svá at náliga tók af alla bringspelina ok kviðinn, svá at iðrin steyptuz ór honum ofan í ána, ok keyrði þau ofan eptir ánni. Ok er prestr sat við festina, sá hann, at slyðrur nǫkkurar rak ofan eptir strengnum blóðugar