allar. Hann varð þá lauss á velli, ok þóttiz nú vita, at Grettir mundi dauðr vera. Hljóp hann þá frá festarhaldinu ok fór heim. Var þá komit at kveldi, ok sagði prestr vísliga, at Grettir væri dauðr; ok sagði, at mikill skaði væri eptir þvílíkan mann.
Nú er frá Gretti at segja; hann lét skamt hǫggva í milli, þar til er jǫtunninn dó. Gekk Grettir þá innar eptir hellinum. Hann kveikti ljós ok kannaði hellinn. Ekki er frá því sagt, hversu mikit fé hann fekk í hellinum; en þat ætla menn, at verit hafi nǫkkut. Dvaldiz honum þar fram á nóttina. Hann fann þar tveggja manna bein, ok bar þau í belg einn. Leitaði hann þá ór hellinum ok lagðiz til festarinnar, ok hristi hana, ok ætlaði, at prestr mundi þar vera. En er hann vissi, at prestr var heim farinn, varð hann þá at handstyrkja upp festina, ok komz hann svá upp á bjargit. Fór hann þá heim til Eyjardalsár ok kom í forkirkju belginum þeim, sem beinin váru í, ok þar með rúnakefli því, er vísur þessar váru forkunnliga vel á ristnar:
"Gekk ek í gljúfr et dǫkkva
gein veltiflug steina,
viþ hjǫrgæþi hríþar
hlunns úrsvǫlum munni,
fast lá framm á brjósti
flugstraumr í sal naumu
heldr kom á herþar skáldi
hǫrþ fjón Braga kvónar."