[119] Socrates de ethice, et in officinis, et in publico quotidie philosophans, ea potius inquirenda hortabatur, quæ mores instruerent, et quorum usus nobis domi esset necessarius. Laert. in Socrat.
[120] Non tam auctoritatis in disputando, quam rationis momenta quærenda sunt, Cic. Nat. Deo. p. 6. Obest plerumque iis, qui discere volunt, auctoritas eorum, qui se docere profitentur. Desinunt enim suum judicium adhibere: id habent ratum, quod ab eo, quem probant, judicatum vident. Ibid. p. 7.
[121] Prov. xxiv. 30; xxi. 25; Matt. xxv. 26.
[122] Quæ duæ virtutes in disputatore primæ sunt, eas ambas in Hubero deprehendi, patientiam adversarium prolixe sua explicantem audiendi, et lenitatem etiam aspere dicta perferendi, inq. Scultetus post. disp. Curric. p. 33.
[123] 1 Tim. vi. 3; Tit. i. 1; 1 Tim. iv. 7, 8; vi. 5, 6, 11; 2 Pet. i. 3; iii. 11.
[124] See chap. ii. direct. 3.
[125] Ut Deum noris, etsi ignores et locum et faciem, sic animum tibi tuum notum esse oportet, etiam si ignores et locum et formam. Cicero 1. Tuscul.
[126] Nulla erga Deos pietas est, nisi honesta de numine deorum ac mente opinio sit. Cicero pro Planc.
[127] Non ii sumus quibus nihil verum esse videatur; sed ii qui omnibus veris falsæ quædam adjuncta esse dicamus, tanta similitudine ut, &c. Cic. de Nat. Deor. p. 7.
[128] Job xxxviii-xli.