As the edition of 1634 was published during the author's residence in the University, and so under his own eye, I have made it the basis of our text, though with a vigilant eye on the later corrections; but have given from the edition of 1670 the Greek versions of certain of the Epigrams, and those added (as above). The Epistle-dedicatory to Lany, and related introductory poems of 1634, alone, I prefix to the Epigrammata Sacra, assigning the other poems more fittingly to the Secular Poems (as annotated in the places). The Editor of the second edition, 'auctior et emendatior,' has not been transmitted. For more on the editions of the Epigrammata Sacra, see our Essay and Notes and Illustrations. As explained in our Prefatory Note, the translations of the Latin Poemata et Epigrammata, as of the others, follow the originals successively. A. denotes the translator to be Thomas Ashe, M.A., Ipswich; B., Clement Barksdale (from 'Epigrammata Sacra selecta, cum Anglicâ Versione. Sacred Epigrams Englished. London: Printed for John Barksdale, Bookseller in Cirencester. 1682.' 12mo); Cl., Rev. J.H. Clark, M.A., West Dereham, Norfolk; Cr., Crashaw himself; G., myself; W., Rev. W. Aris Willmott (from his 'Lives of the Sacred Poets,' s.n. Crashaw); and R. Wi., Rev. Richard Wilton, M.A., Londesborough Rectory, Market Weighton. In the present and succeeding division those Epigrams translated by Crashaw himself are given under the related Latin—all from the original text of 1646, as before. They consist of Nos. 1, 2, 8, 9, 11, 14, 15, 20, 21, 26, 29, 36, 40, 42, 43, 47, 49, 51, 54 (two), 56, 57, 63, 64, 68, 85, 91, 93, 101, 104, 106, 108, 115, 117, 140, 157, 160, 164, 169, 184, and 185 in the present, and of Nos. 21, 22, 28, 42, 46, and 55 in next section.

It only remains that I add here, instead of noticing in their places, the following more flagrant errors of Turnbull in the 'Epigrammata' and related 'Poemata Latina et Græca.' Similar lists will be found in the introductory notes to the several divisions of this volume.

In the Epistle to Lany, line 18, avidi for avide; line 29, amore for amare; in the Ode, st. ii. line 1, ipsi for ipse. In the address 'Lectori,' line 7, abi for alis; line 29, putre for putri; line 48, mens for meus; line 53, fingit for finget; line 70, graves for gravis; line 97, tota dropped out; line 120, negat for neget; in succeeding prose, line 29, Acygmanos for acygnianos.

The misprints in the Epigrammata are so numerous, that it is deemed expedient to tabulate them according to our numbering. On the errors in the Greek, see our Preface to the present Volume.

No.
1,line 4, ille for hic.
2,heading, Victorem for vectorem.
3,l. 1, ori for oris.
6,l. 2, meæ for mea.
7,l. 4, tanto for tanti.
8,l. 1, vulnere for vulnera.
10,l. 1, tumidus for timidus.
12,heading, Luc. x. 30 for x. 39; and so often.
19,l. 4, decas for decus.
30,l. 3, Te ne for Tene.
31,heading, credebunt for credebant.
44,l. 1, tumere for tenuere.
45,l. 2, mala for male.
48,l. 1, Christe for Christi.
60,l. 4, fecere for fuere.
65,l. 7, adnixus for ad nixus.
67,l. 1, Infantes for infantis.
69,heading, meditur for medetur.
78,l. 2, pati for peti.
101,l. 4, aqua for aquas.
108,l. 8, oculos for oculus.
111,l. 3, natalis for natales.
114,l. 2, utere for uteri.
115,l. 4, queas for queat.
120,heading, Domini for Dominicam.
"l. 6, Phœbe for Phœbo.
122,heading, traduit for traderet.
123,l. 2, nescis for nescio.
125,l. 1, volueris for volucris.
126,heading, Divi for Divo.
132,heading, Christo for Christi.
135,heading left out.
140,l. 2, illa for ille.
149,l. 2, quae for qua.
153,l. 3, colubres for colubros.
155,heading, Domini for Dominicæ.
158,l. 3, par for per.
161,l. 8, fieris for fieres.
"l. 12, solis for solio.
164,l. 1, Daemone for Dæmona.
169,heading, lavante for lavanti.
"l. 2, virginea for virgineæ.
170,l. 5, decies for denis.
172,l. 1, vidis for vides.
176,l. 16, dominum for dominam.
"l. 73, ista for iste.
177,l. 20, metu for nutu.
182,l. 2, fide for fida.

The whole of these, with others belonging to Crashaw himself and his first editors, are carefully corrected in our edition. G.

REVERENDO ADMODUM VIRO
BENJAMINO LANY,[40]
SS. THEOLOGIAE PROFESSORI, AULAE PEMBROCHIANAE CUSTODI DIGNISSIMO, EX SUORUM MINIMIS MINIMUS,
R. C[RASHAW]
CUSTODIAM COELESTEM
P.

Suus est et florum fructus; quibus fruimur, si non utilius, delicatius certe. Neque etiam rarum est quod ad spem Veris, de se per flores suos quasi pollicentis, adultioris anni, ipsiusque adeo Autumni exigamus fidem. Ignoscas igitur, vir colendissime, properanti sub ora Apollinis sui, primaeque adolescentiae lascivia exultanti Musae. Tenerae aetatis flores adfert, non fructus serae: quos quidem exigere ad seram illam et sobriam maturitatem, quam in fructibus expectamus merito, durum fuerit; forsan et ipsa hac praecoci importunitate sua placituros magis: tibi praesertim quem paternus animus, quod fieri solet, intentum tenet omni suae spei diluculo, quo tibi de tuorum indole promittas aliquid. Ex more etiam eorum, qui in praemium laboris sui pretiumque patientiae festini, ex iis quae severunt ipsi et excoluerunt, quicquid est flosculi prominulum, prima quasi verecundia auras et apertum Jovem experientis arripiunt avide, saporemque illi non tam ex ipsius indole et ingenio quam ex animi sui affectu, foventis in eo curas suas et spes, affingunt. Patere igitur, reverende custos, hanc tibi ex istiusmodi floribus corollam necti; convivalem vero: nec aliter passuram sidus illud oris tui auspicatissimum, nisi, qua est etiam amoenitate, remissiore radio cum se reclinat, et in tantum de se demit. Neque sane hoc scriptionis genere, modo partes suas satis praestiterit, quid esse potuit otio theologico accommodatius, quo nimirum res ipsa theologica poetica amoenitate delinita majestatem suam venustate commendat. Hoc demum quicquid est, amare tamen poteris, et voles, scio: non ut magnum quid, non ut egregium, non ut te dignum denique, sed ut tuum: tuum summo jure, utpote quod e tua gleba, per tuum radium, in manum denique tuam evocatum fuerit. Quod restat hujus libelli fatis, exorandus es igitur, vir spectatissime, ut quem sinu tum facili privatum excepisti, eum jam ore magis publico alloquentem te non asperneris. Stes illi in limine, non auspicium modo suum, sed et argumentum. Enimvero Epigramma sacrum tuus ille vultus vel est, vel quid sit docet; ubi nimirum amabili diluitur severum, et sanctum suavi demulcetur. Pronum me vides in negatam mihi provinciam; laudum tuarum, intelligo: quas mihi cum modestia tua abstulerit, reliquum mihi est necessario ut sim brevis; imo vero longus nimium; utpote cui argumentum istud abscissum fuerit, in quo unice poteram, et sine taedio, prolixus esse. Vale, virorum ornatissime, neque dedigneris quod colere audeam Genii tui serenitatem supplex tam tenuis, et, quoniam numen quoque hoc de se non negat, amare etiam. Interim vero da veniam Musae in tantum sibi non temperanti; quin in hanc saltem laudis tuae partem, quae tibi ex rebus sacris apud nos ornatis meritissima est, istiusmodi carmine involare ausa sit, qualicunque: