Salve, alme custos Pierii gregis,
Per quem erudito exhalat in otio;
Seu frigus udi captet antri,
Sive Jovem nitidosque soles.
Non ipse custos pulchrior invias
Egit sub umbras Aemonios greges;
Non ipse Apollo notus illis
Lege suae meliore cannae.
Tu, si sereno des oculo frui,
Sunt rura nobis, sunt juga, sunt aquae,
Sunt plectra dulcium sororum
(Non alio mihi nota Phoebo).
Te dante, castos composuit sinus;
Te dante, mores sumpsit; et in suo
Videnda vultu, pulveremque
Relligio cineremque nescit.
Stat cincta digna fronde decens caput:
Suosque per te fassa palam Deos,
Comisque, Diva, vestibusque
Ingenium dedit ordinemque.
Jamque ecce nobis amplior es modo
Majorque cerni. Quale jubar tremit
Sub os! verecundusque quanta
Mole sui Genius laborat!
Jam qui serenas it tibi per genas,
Majore coelo sidus habet suum;
Majorque circum cuspidatae
Ora comis tua flos diei.
Stat causa. Nempe hanc ipse Deus, Deus,
Hanc ara, per te pulchra, diem tibi
Tuam refundit, obvioque
It radio tibi se colenti.
Ecce, ecce! sacro in limine, dum pio
Multumque prono poplite amas humum,
Altaria annuunt ab alto;
Et refluis tibi plaudit alis
Pulchro incalescens officio, puer
Quicunque crispo sidere crinium,
Vultuque non fatente terram,
Currit ibi roseus satelles.