[Sidenote: The third reproach] The third reproch is, whereby he doth brand the Islanders with the marke of deceit and trechery toward the Germans.

Doubtles the author of this libell was some vagabond huckster or pedler, and had gone particularly into many corners of Island to vtter his trumpery wares, which he also testifieth of himselfe in his worthy rimes, that he had trauailed thorow the greatest part of Island, whereupon when he had played the cousining mate with others (for often times deceit and lying are ioyned together, and he hath sufficiently proued himselfe to be a liar, by this triall of his wit) peraduenture himselfe was beguiled by them whom he before time had defrauded.

From hence proceedeth this slander, against our whole Nation: dissembling in the meane time with what honestie certaine Germans, making yerely voyages into Island, deale with our men. But seeing by this complaint I haue not determined to reproch others, but to lay open the vndeserued reproches of others against oar nation, I do here of purpose surcease.

SECTIO DECIMAQUARTA.

[Sidenote: 4. 5. 6. & 7. Conuitia.] Quarto: negat in conuituijs quemquam discumbentium à mensa surgere: sed matres familias singulis conuiuis quoties opus fuerit matellas porrigere. Prætereà variam conuiuiorum edendi bibendíque rusticitatem notat.

Cubandi et prandendi ritus obijcit: quod decem plus minus in eodem lecto promiscuè viri cum foeminis pernoctent, inque lecto cibum capiant: atque interea se non nisi aleæ aut latrunculorum ludo exerceant.

Sexto. Calumniatur eosdem faciem et os vrina proluere.

Septimo. Nuptiarum, sponsalium, natalitiorum celebritatem et funerum ritus contemptuosè extenuat.

Hæc et huiusmodi plurima in gentem insontem, imò de se et suis optimè meritam, impurus calumniator euomit. Quæ quidem eius generis sunt, vt illi de his respondere prorsus dedignemur. Nam vt demus (quod tamen non damus) aliquid huiusmodi apud homines sordidos, et ex ipsa vulgi colluuie infimos, quibuscum longè sæpius, quàm bonus et honestis conuersabatur, animaduertisse præclarum hunc notarium Gemanicum (vixerat enim, vt eius rhythmi testantur, diutiuscule in locis maritimis Islandiæ, quo ferè promiscuum vulgus, tempore piscaturæ annuatim confluit, et tam extraneorum nautarum, quàm sua nequitia corruptum, sæpius inhonestè mores et vtam instituit) Tamen manifestiorem etiam hoc loco iniuriam nobis facit, vnius nebulonis et desperati Sycophantæ turpitudine, totam gentem (vt ferè solent etiam alij) aspergendo, quàm vt refutatione vlla indigeat. Cuius rei etiam ipsi extranei in nostra Insula non parum versati, locupletissimi testes esse possunt.

Possem multas eius farinæ foeditates, rusticitates et obscoenitates etiam in ipsius natione deprehensas colligere. Sed odi facundiam caninam, nec in aliorum opprobrium disertum esse iuuat: nec tam tenet esse volo, vt verbulis transuerberer. Id tantum viderint boni et pij omnes, cuius sit animi, pessima quæque ab vno aut altera designata, toti genti obijcere. Si quis Germaniæ aut alterius nationes vrbes et pagos omnes peragret, et scelera ac mores pessimos, furta, homicidia, parricidia, scortationes, adulteria, incestus luxuriem, rapinas et reliquas impietates et obscoenitates in vnum coactas, omnibus Germanis, aut alioqui alteri cuiuis toti nationi communes esse asserat, atque hæc omnia insigniter mentiendo, exaggeret, ísne optimæ rei studiosus habebitur?