XIV. Ad perennis vitae fontem
1. Ad perennis vitae fontem mens sitivit arida;
Claustra carnis praesto frangi clausa quaerit anima:
Gliscit, ambit, eluctatur exul frui patria.
1. To the fount of life eternal cries the soul with longing thirst,
And the spirit, flesh-imprisoned, seeks the bars of flesh to burst;
Strives to gain that heavenly country, exiled now and sin-accurst.
2. Dum pressuris ac aerumnis se gemit obnoxiam,
Quam amisit, dum deliquit, contemplatur gloriam,
Praesens malum auget boni perditi memoriam.