κέλομαι εὗδε βρέφος, εὑδέτω, δὲ πόντος,
εὑδέτω δ’ ἀμέτερον κακόν.
μεταβολία δὲ τὶς φανείῃ Ζεῦ πάτερ, ἐκ σέο.
ὅττι δέ θαρσαλέον ἔπος
εὔχομαι καὶ νόσφι δίκας, συγγνωθί μοι.[[286]]
The spirit of rest which pervades the song of the chorus to the sorely-suffering Philoctetes suggests the lullaby:
ὕπν’ ὀδύνας ἀδαὴς, ὕπνε δ’ ἀλγέων,
εὐαδὲς ἡμῖν ἔλθοις,
εὐαίων, εὐαίων, ὦναξ·
ὄμμασι δ’ ἀντίσχοις