τὰν δ’ αἴγλαν, ἃ τέταται τὰ νῦν.[[287]]
Finally, we have another recollection of the nurse’s song in Orestes:
πότνια, πότνια νύξ,
ὑπνοδότειρα τῶν πολυτόνων βροτῶν,
ἐρεβόθεν ἴθι, μόλε μόλε κατάπτερος
τὸν Ἀγαμεμνόνιον ἐπὶ δόμον.
ὑπὸ γὰρ ἀλγέων ὑπό τε συμφορᾶς
δ’ διοιχόμεθ’, οἰχόμεθα. κτύπον ἠγάγετ’· οὐχὶ σῖγα
σῖγα φυλασσομένα στόματος
ἄνα κέλαδον ἀπὸ λέχεος ἥ-