[[75]] Sen. Ep. 112, 3.
[[76]] de ira, iii, 36, 1-4.
[[77]] Sen. de tranqu. animi, 1.
[[78]] Epict. D. iii, 10. I have here slightly altered Mr Long's rendering.
[[79]] D. iv, 6.
[[80]] Cf. Persius, iii, 66-72, causas cognoscite rerum, quid sumus aut quidnam victuri gignimur ... quem te deus esse iussit et humana qua parte locatus es in re.
[[81]] D. ii, 11. See Davidson, Stoic Creed, pp. 69, 81, on innate ideas. Plutarch, de coh. ira, 15, on Zeno's doctrine, tò spérma súmmigma kaì kèrasma tôn tés phuchês dynaméon hyparchein apespasménon.
[[82]] The qualification may be illustrated from Cicero's Stoic, de Nat. Deor, ii, 66, 167, Magna di curant parva neglegunt.
[[83]] Ep. 95, 47-50. Cf. Ep. 41; de Prov. i, 5. A very close parallel, with a strong Stoic tinge, in Minucius Felix, 32, 2, 3, ending Sic apud nos religiosior est ille qui iustior.
[[84]] Nat. Quæst. ii, 45. Cf. Tertullian, Apol. 21, on Zeno's testimony to the Logos, as creator, fate, God, animus Iovis and necessitas omnium rerum.