Swygt, sprak den Onderschout.
Waerom soude ik (seyde hy) ’tspreeken laten,
Myn woorden zijn niet quaed, noch stout.
Adriaenken look haer oogen voorwaer,
Om haren Bruydegom te behagen klaer;
Die rust nu in den Heer,
En is de pyn van den brand ontgaen,
Alleen door sijn genade meer.
Jan Woutersz heeft hem aen den pael gerecht,
Doen lachre by [van vreugd’] als een vroom knecht,