En, door’t geloof, na’t eeuwigh leven haeckt.
Al siet gy u geloofs-genooten swerven,
Om Christi naem, met kommer, angst en pijn,
Verlaten van haer huysgesin, en erven,
En dolen, in een woest landt, en woestijn,
En waer sy zijn, als vluchtelingen, woonen:
Dewijl men haer een vast verblijf ontseydt,
En vyer, en swaerdt, en galgh, en radt gaet toonen,
Met grimmigheydt tot hare doodt bereydt;
Laet daerom niet u vyer’ge liefd’ verkoelen,