Al waeyt den Noorden windt,[73] van kruys en smaedt,
Maer scherper wilt na’t faligh leven doelen,
En op gebeen u ziel tot Godt verlaet:
Want als de rose en lelye[74] in de doornen
Opwassen, en alsoo omcingelt staen;
Soo Christi Kerck, en lieve uytverkoornen,
Met druck en angst, oock somtijdls zijn belaen.
Maer of al schoon, ’t welck wonder schijnt, een moeder
Het eenigh kindt, van haer gebaerdt, vergat;
So blijft nochtans de Heer ons ziel-behoeder