“’Niḋ Dia ḋuit, a ḋuine ċóir,” ar san fear beag.
“Go mbuḋ h-é ḋuit,” ar Páidín.
“Ná bíoḋ aon ḟaitċios ort róṁam-sa,” ar san fear beag, “béid mé mo ċaraid maiṫ ḋuit-se má tá tu ionnán run do ċongḃáil.”
“Táim go deiṁin. Ċongḃuiġ mé rún do ṁátar, agus congḃóċaiḋ mé do rún-sa mar an g-ceudna.”
“B’éidir go ḃfuil tart ort,” ar san fear ḃeag.
“Ní’l mé saor uaíḋ,” air Páidín.
Ċuir an fear beag láṁ ann a ḃrollaċ, agus ṫarraing sé corn óir amaċ, agus ṫug do Páidín é, agus duḃairt leis, “tarraing fíon as an mbáirille sin fúm.”
Ṫarraing Páidín lán coirn agus ṡeaċaid do’n ḟear beag é. “Ól, ṫu féin, i dtosaċ,” ar seisean. D’ól Páidín, ṫarraing corn eile agus ṫug dón ḟear beag é, agus d’ól sé é.
“Líon suas agus ól arís,” ar san fear beag, “is mian liom-sa ḃeiṫ go súgaċ anoċt.”
Ḃí an ḃeirt ag ól gó raḃadar leaṫ air meisge. Ann sin ṫug an fear beag léim anuas air an urlár, agus duḃairt le Páidín, “naċ ḃfuil dúil agad i g-ceól?”