"O! Dia le m'anam"! arsa Bearachán, "tá mo ghnó déanta mar sin."
"Ni baoghal duit anocht pé sgéal é," arsa Fionn, "no teipfidh sé orrainn-ne."
Sé rud do dheineadar, ná é do chur fa bhéal tobáin, agus an bheirt eile bheit ag imirt fithchille ar thóin an tobáin ar eagla go dtuitfeadh riad 'na gcodladh an fhard do bheior ag faire ar Bhearachán. Do dhíodar ag imirt leó.
Budh ghairid dóibh gur airigheadar an t-iarmhar a' ladhairt amuigh, agus d'iarr sé ortha go h-iairmhéileach é do leogaint isteach.
Dubhrodar leis go doithcheallach, i mbasa, ná leogfaidis.
Do lean sé orra, fharo gach n-fhaid, agus é niosa truarghmhéilighe gach uair 'ná a chéile.
Dubhairt Fionn fé dheireadh thair thall gur chóir gur chuireadar díobh cathanna ba chruardhe 'na pé iarmhar a bhí amuigh do smachtughadh go maidin.
D'osgladar an dorus agus do sgaoileadar isteach é, agus do shuidh sé sa' chúinne agus do leog (leig) sé air do bheith dá leigheadh (leaghadh) ag an bhfuacht. Is gearr gur tharraing sé chuige píob, agus do thornaigh sé ar an gceól do spreagadh do b'uaibhrighe agus d'airigh aon neach riamh. Agus da ghearr 'na dhiardh sin gur thuit duine aca na chodladh thall agus duine eile, abhos, agus ap maidin nuair dhúisigheadar ni raibh fe bhéal an tobáin acht cairnin cnámh. Sin é bár Bhearacháin agaibh.
Cheithri fáidhe Gaidhel n-glan
feirdi an tír a dtangadar,
Colum cille Moling lán
Brenainn Biorra agus Bercháan.