Al vi apartenas la tasko
Grandega, senlime vastigi
La lingvon esperan. Ĝi sole
Posedas potencon magian
La multojn en unu kunligi.
El scio larĝega, perfekta,
La ĝia triumfo kreskigos,
Simile al floroj, amecon
Kaj pacon, regado de kiuj
La homojn eterne ĝojigos.
Antaŭen, do, Esperantistoj!
Antaŭen je nomo de Dio!
Laboru fervore, senĉese!
La sun’ de sukceso ekbrilas
Sur via altega misio.
PLENDO DE LA LUNO.
Originale verkita de G. Kolowrat Ĉervinski.
Dormas, silentas natur’
Nur siluetoj montriĝas.
Kaj sur ĉielo la lun’
Tre malkontenta vidiĝas.
Tute sen ĝoj’ ĝi rigardas,
Eĉ falis larm’ el okul’
(Tiel almenaŭ mi revis)
Ho, luno malfeliĉul’!
Diru pro kio senĝoje
Tiel rigardas nun vi;
Eble ne estas agrabla
Plia fort’ de l’ sunradi’.
Ĉu miras vi la malbonon,
Ĉu plendas vi, ke sur ter’
Homo feliĉa ne estas,
Kaj eĉ senpeka afer’?
Eble ekscii vi volas
Estas por kio milit’
Kial ne estas la pac’
Ĉe la Dio kreit’?