Eble al mi vi demandas:
Kial, je l’ homa ĉagren’,
Lingvo neŭtrala malestas
Por la komuna kompren’?
Restu do vi nun trankvila;
Bon’ venos de Esperant’
Lingvo neŭtrala utila,
Por ĉiu tera loĝant’.
Ĝi la militon forigos,
Pacon aranĝos ja ĝi,
Veran ekhavos la amon
Tuta homar’ inter si.
Kuros de l’ mondo malbono,
Multo en ĝi pliboniĝos,
Perdos la lokon mizero
Multaj eĉ plifeliĉiĝos.
Kaj forgesiĝos l’ ofendo
Al vi farita de l’ sun’.
Eble vi ekkontentiĝos,
Ho bela, ho mia lun’.
Dormas, silentas natur’,
Nur siluetoj montriĝas
Kaj sur ĉielo la Lun’
Jam plikontenta vidiĝas.
Sed ne sen ĝoj’ ĝi rigardas
Kaj senlarmiĝis jam ĝi—
(Tiel almenaŭ mi revis)
Ĝi konsoliĝis de mi!
ANAKREONAĴO.
Verkita de Rev. A. H. Nankivell.
Mi deziras pri famuloj
Kaj prapatroj nun kantadi
Kaj fortuloj batalantaj
Kaj sanktuloj preĝadantaj,
Honorindaj, memorindaj,
Kuraĝemaj kaj mirindaj,
Tiajn virojn mi laŭdadi
Volas; aŭdu, feliĉuloj!