Pro tio, poste, sian koron
Al malgrandegulino
Li donis, sed ŝi tuj respondis:
"Ne estas mi virino
Por vi; ni estas tro similaj
La unu al l’alia,
Kvankam al mia kor’ vi estas.
Amanto simpatia;
Ĉar ne konvenas por edzeco
Preciza egalpezo;
L’edzino via devus esti
Virin’ de kreskomezo."
Foriris li, kaj longatempe
Ne plu li enamiĝis,
Sed fine, lia kor’ per iu
De mezokresk’ bruliĝis.
Sed ŝi, al la demand’ fatala
Respondis: "Tre ĝentila
Vi estas, sed mi ne kuniĝos
Kun viro malsimila.
La viro, kiun mi akceptos,
(Nature, vir’ samlanda),
De mia kresko ankaŭ estos,
Nek pli nek malpli granda."
"Ho, ve!" li tiam kriis, "kion
Mi faros, mizerulo?
Neniu jesan vorton donis
Al mi, malgrandegulo."
Respondis ĉiuj al proponoj:
"Vi havas koron aman,
Sed tamen kreskon tro malgrandan
Aŭ saman, aŭ malsaman.
Mi petas, ke vi diru ion
Por min ekkuraĝigi."
"Tre efektive," ŝi respondis,
"Ne penu edzinigi."
MIAJ PAPERAMIKOJ.
Originale verkita fantazio de C. Oxenford.
Frapon! Ha, la poŝtisto—letero de unu el miaj paperaj amikoj. Vi ridetas, tamen estas vere. Mi havas multe da paperaj amikoj, tio estas amikoj, kiujn mi neniam estas vidinta; sed kiuj skribas al mi el aliaj landoj. Kaj tiaj bonaj amikoj! Ĝuste similaj al la libroj, la plej bonaj, kiujn oni povas posedi. Negrave kio mi estas vizaĝe, profesie; neniam ili permesos min senti, ke mi estas malbela, malsprita, neinteresa. Se mi ne estas vestata tiel bone, kiel aliaj, neniam ili turnas la kapon kiam ni renkontas nin, sed ĉiam ili salutas min kun amika rideto. Se mi estas laca, malafabla, kiam oni min vizitas, oni nek ekkoleras nek nomas min malafablulino, sed oni kvietigas min, kaj helpas min forgesi la kaŭzon de mia maltrankvileco.
Sed mi devas rapidi pretigi ilin akcepti. Ĉiuj miaj paperamikoj vizitos min hodiaŭ vespere. Kia amaso tie estos! Tiu ĉi salono apenaŭ ilin enhavos.
Mi estas ornaminta la ĉambron per floroj kaj, kiam la kandeloj estos lumigitaj ni aperos tute belegaj. Mian veston? Mi estas vera virino: mi estas vestinta min simila al la reĝino de Ŝiba. Tiun vesperon mi trafas la deziron de mia koro: mi akceptas amikojn, kaj mi estas en plej gaja humoro.
Ha, ĉi tie venas la unua gasto.
"Kiel vi sanas, Sinjoro...?"