Macha estis aŭdinta pri kontraktoj kun la Malamiko, kaj ŝi tremegis.
"Kion vi volas por via laboro?" demandis ŝi, per tremante voĉo.
"Preskaŭ nenion!" respondis la Diablo. "Vian Patron!"
"Mian patron!" ekkriis la terurigita fraŭlino.
"Vian patron," respondis la Diablon malrapide.
Macha respondis: "Neniam!"
"Kiel vi volas," diris la ruzulo, kiu tuj malaperis, kvazaŭ englutita de la tero.
Macha revenis hejmen malfeliĉa, decidinte morti prefere ol doni sian patron al la Diablo. Ŝi renkontis la lignotranĉistojn sur la vojo. Ili marŝis unu post la alia, kaj portis la hakilojn sur la ŝultro. Ili akceptis Machon per gajaj krioj....
La kastelo restis silenta ankoraŭ kelkaj tagoj, sed, unu matenon, la servistoj kaj la hundoj trairis la ponton, kaj Macha revidis la belan kavaliron. Li galopis antaŭ ŝi, sen vidi ŝin, kiel ĉiame.
Macha freneziĝis pro kolero, kaj ekkriis: "Al mi, Ho Malamiko! Al mi!"