3. We have also seen how the so-called Reformation was ushered into the diocese of Ardagh. The altar was despoiled, the cathedral was in ruins, and the general destruction which dismantled the material house of God, seemed to forebode the spiritual desolation which should soon prevail. It is now cheering to contemplate the happy change that reigns in that favoured diocese. Once more the altars are clothed with gladness; a noble cathedral, which is an ornament not to the diocese alone, but to the whole island, honours the memory of St. Mel; and we may confidently hope that under the wise guidance of its holy bishop and clergy, this material restoration is the harbinger and token of the spiritual progress of its faithful people, and of the rapid strides made by the whole country in regaining its former proud position as Island of Saints.
P. F. M.
[THE SACRED CONGREGATION OF RITES ON THE SIGNS OF MARTYRDOM IN THE CATACOMBS.]
DECREE.
Postquam saeculo XVI., laboribus praesertim et studiis Antonii Bosi iterum sacra suburbana patuere Coemeteria, quae a saeculo VIII. exeunte Summorum Pontificum cura penitus interclusa remanserant ne barbari Romanum solum devastantes ibi aliquam inferrent profanationem, in iis conquiri coeperunt Martyrum corpora quae adhuc ibidem permanebant in loculis abscondita. Tutissimum dignoscendi sacra haec pignora signum a majorum traditione receptum erant phialae vitreae vel figulinae cruore tinctae, aut crustas saltem sanguineas occludentes, quae vel intra vel extra loculos sepultorum affixae manebant. Attamen aliquibus visum fuit viris eruditis alias praeter sanguinem admittere notas, quibus ipsi Martyres distingui autumabant. Verum ut in re tanti momenti inoffenso procederetur pede, placuit Clementi IX. Summo Pontifici singularem deligere Congregationem, quae ex Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalibus, aliisque doctissimis viris constaret, eique hac super re gravissimum commisit examen. Haec Congregatio quae postea a Sacris Reliquiis et indulgentiis nomen habuit, argumentis omnibus perpensis, die 10 aprilis anni 1668 decretum hoc tulit: "Cum in Sacra Congregatione Indulgentiis, Sacrisque Reliquiis praeposita de notis disceptaretur, ex quibus verae Sanctorum Martyrum Reliquiae a falsis et dubiis dignosci possint; eadem Sacra Congregatio, re diligenter examinata, censuit, Palmam et Vas illorum sanguine tinctum pro signis certissimis habenda esse: aliorum vero signorum examen in aliud tempus rejecit". Decretum hujusmodi duorum fere saeculorum decursu fideliter servatum est, quamvis praeterito vertente saeculo nonnulli selecti scriptores de Phialae sanguineae signo diversimode dubitaverint; quibus praecipue gravissima Benedicti XIV. auctoritas obstitit, quum in Literis Apostolicis ad Capitulum Metropolitanae Ecclesiae Bononiensis de S. Proco Martyre ex Coemeterio Thrasonis cum vase sanguinis effosso edoceret: "Ipsi debetur cultus et titulus Sancti, quia procul dubio nulli unquam venit in mentem quantumvis acuto ingenio is fuerit, et cupidus quaerendi, ut aiunt, nodum in scirpo, nulli, inquam, venit in mentem dubitatio, quod Corpus in Catacumbis Romanis inventum cum vasculo sanguinis aut pleno, aut tincto, non sit Corpus alicujus qui mortem pro Christo sustinuerit". At nostris hisce diebus alii supervenere viri eruditione aeque pollentes, et in sacrae Archeologiae studiis valde periti, qui vel scriptis, vel etiam voluminibus editis adversus Phialam sanguineam utpote indubium Martyrii signum decertarunt. Sanctissimus autem Dominus Noster PIUS PAPA IX., de Decreti illius robore et auctoritate haud haesitans, quum videret tamen eruditorum difficultates in ephemeridibus tum catholicis, tum heterodoxis divulgari, ad praecavendum quodlibet inter fideles scandalum sapientissime censuit, ut hujusmodi difficultates in quadam peculiari Sacrorum Rituum Congregatione severo subjicerentur examini. Peculiaris vero Congregatio haec nonnullis ex ejusdem Sacrorum Rituum Congregationis Cardinalibus, Praelatis Officialibus, ac selectis ecclesiasticis viris pietate, doctrina, prudentia, rerumque usu eximie praeditis constituta prae oculis habens universam argumentorum seriem, nec non fidelem ejusdem Secretarii relationem, quum omnia accuratissima ponderaverit disquisitione die 27 Novembris vertentis anni duobus his propositis dubiis:
I. An Phialae vitreae, aut figulinae sanguine tinctae quae ad loculos sepultorum in Sacris Coemeteriis vel intus vel extra ipsos reperiuntur, censeri debeant Martyrii signum?
II. An ideo sit standum vel recedendum a Decreto Sacrae Congregationis Indulgentiarum, et Reliquiarum, diei 10 Aprilis 1668?
Respondit ad primum: "AFFIRMATIVE";