Sis mihi noctivagæ dux, bone amice, viæ;
Dirige quà lampas solatia luce benigna
Præbet, et hospitii munera grata sui.
Solus enim tristisque puer deserta per agro,
Ægre membra trahens deficiente pede,
Quà, spatiis circum immensis porrecta, patescunt
Me visa augeri progrediente, loca."
"Ulterius ne perge," senex, "jam mitte vagari,
Teque iterum noctis, credere, amice, dolis:
Luce trahit species certa in discrimina fati,