Tu quoque nunc stares immanis truncus in armis,
Esset par actas et idem si robur ab annis,
Turne[609],—
he remembers that he is detaining the Trojans, who had come to pay the funeral honours to his son—
sed infelix Teucros quid demoror armis?
Vadite et haec memores regi mandata referte[610].
The queenly courtesy of Dido springs from deeper elements in human nature than conformity to the standard of demeanour imposed by elevated rank—
Solvite corde metum, Teucri, secludite curas.
Res dura et regni novitas me talia cogunt
Moliri et late finis custode tueri.